CD-RECENSIE
Electric Barbarian – Barb Wire
bezetting: Bart Maris trompet en effecten; DJ Grazzhoppa draaitafels; Harry Arling slagwerk; Floris Vermeulen contrabas; DJ Lamont beats; Jozef Dumoulin Fender Rhodes; plus strijkkwartet met Rik Sturtewagen viool; Monica Germino elektrische viool en viool; Mary Oliver altviool; Lode Vercampt cello
opgenomen: december 2011 bij De Werf, Brugge (B)
release: 2012
label: De Werf
tracks: 15
tijd: 62:31
website: www.electricbarbarian.com - www.dewerf.be
door: Rinus van der Heijden
Electric Barbarian uit Groningen is een gezelschap dat zich van alle andere in de moderne muziek onderscheidt. Het is gecentraliseerd in Groningen rond oprichter, contrabassist Floris Vermeulen. Dat gebeurde in 2000 en het komt voort uit Cousin X, dat in de voorgaande jaren muzikaal evenveel opzien baarde als Electric Barbarian.
Floris Vermeulens groep kent een concept dat is opgebouwd uit drum’n’bass, jazz, hiphop, draaitafelmuziek, improvisatie, samples en gesproken woord. Voor de nieuwste cd ‘Barb Wire’ is het zwaartepunt gelegd bij de Newyorkse dichter Langston Hughes (1902-1967), die als lid van de Harlem Renaissance aan de wieg stond van jazzpoëzie en zich vooral bezighield met Afro-Amerikaanse bewustwording. I do not need my freedom when I’m dead/I cannot live on tomorrow’s bread/freedom is a strong seed/planted in a great need/I live here, too/I want freedom/just as you. Woorden die een halve eeuw oud zijn, maar nog geen grammetje aan actualiteit hebben ingeboet.
Toch is het Electric Barbarian niet uitsluitend om de inhoud van Langston Hughes’ poëzie te doen. Zoals bij elke plaat die is uitgebracht, is het gesproken woord een wezenlijk onderdeel van de muziek en niet de boodschap die de woorden bevat. De woorden zijn in feite de handvaten waarlangs wordt geïmproviseerd, waar Bart Maris zijn trompetlijnen omheen vouwt, waar slagwerk en contrabas achteraan lopen, of waar de Fender Rhodes hen omvat.
Maar meer nog zijn het de elektronica die woorden, trompetlijnen en de andere instrumenten in hun greep houden. Kunstig wordt de muziek die zij voortbrengen in nieuwe verbanden geplaatst, worden elektronische effecten ingezet om de muziek te vervormen of aan te dikken. Schitterend is de aanwezigheid van het strijkkwartet, dat feilloos anticipeert op de akoestische instrumenten en de muziek laat laveren tussen eigentijdse gecomponeerde en –geïmproviseerde muziek. Waar nodig met ook al elektronische toevoegingen.
Op ‘Barb Wire’ gebeurt zoveel, dat je vele malen afspelen nodig hebt om een vinger achter de gelaagdheid van de muziek te kunnen leggen. De woorden van Hughes worden van beats voorzien, worden in flarden herhalend er tussen geplaatst, krijgen andere betekenissen. Maar immer blijft de poëzie van deze bijzondere Amerikaan kaarsrecht en indrukwekkend overeind, zoals ook de muziek van Electric Barbarian dat doet.
Electric Barbarian – Barb Wire