Gemmers composities worden gedragen door zijn vernuftige akkoordsequenties en harmonieën. Die zijn vaak wat zwaar en melancholisch aangezet, maar ademen en trekken de aandacht. Gemmer weet goed spanningsbogen te creëren en vast te houden. In 'Russians' laat hij in cirkels steeds nieuwe reeksen akkoorden ontstaan en in 'Shostakovich' groepeert hij zij ze in een langzame cadans. Inderdaad, de invloed van de Russische klassieken is altijd dichtbij. Gemmer ontleedt en kneedt die in een eigen vorm.

Via een modulatie ontsnapt hij aan een sequentie en leidt de improvisatie in. Dat kan heel sprekend zoals in 'Dear W.' waar hij de piano rustig de zinnen laat uitspreken. Maar Gemmer deinst er ook niet voor terug om eens heftig op verkenning te gaan en niet alleen in de zorgvuldig gekozen akkoorden te kruipen, maar er ook behoorlijk buiten. Steevast volgt dan het geleidelijk terugbrengen van de dynamiek.

En soms, zoals in 'A silent way', de naam zegt het al, maakt hij juist gebruik van stiltes en het uit laten klinken van een minimaal aantal klanken, dat hij harmonisch verbindt. De inspiratie voor dit stuk ontstond overigens toen Gemmer zich verdiepte in de pianomuziek van Prokofiev.

Melodieën speelt Gemmer zelden expliciet. Ze ontspruiten meer aan, of zijn verweven in de akkoordenreeksen. Of, gitarist Møllehøj zet ze op gitaar licht aan. Hij speelt ook een belangrijke rol in het balanceren van het geheel. Soms trekt de gitarist met zijn melodieuze en heldere spel een al te donkere pianosetting naar andere sferen. Zeker als Fryland in 'Chords' ook nog eens met een onrustige drumpartij de spanning in het stuk initieel versterkt.

'At first' is een geslaagd debuutalbum waarop Gemmers compositorische en speltechnische talent goed tot zijn recht komt.

Søren Gemmer - At First
2013