CONCERTRECENSIE. Yuri Honing Wired Paradise, Paradox Tilburg, 1 februari 2013
beeld: Liesbeth Keder
door: Rinus van der Heijden
Winden waaiden deze avond rond de rotsen van muziekpodium Paradox. Winterse, elektronische winden, ijzig en onverbiddelijk, snoeihard aangeblazen door vier musici die zich verenigen binnen de groep Wired Paradise. Weliswaar op naam gesteld van tenorsaxofonist Yuri Honing, maar zoals dat bij alle toonaangevende ensembles het geval is, één grote som der delen.
Yuri Honing Wired Paradise overdonderde jazzpodium Paradox.
Yuri Honing derhalve, gitarist Stef van Es, basgitarist Mark Haanstra en slagwerker Joost Lijbaart. Geen van allen te vangen in de korf waarin muziekstijlen een naam krijgen, ook al wordt Wired Paradise soms weggezet als jazzrockgroep. Wired Paradise gaat verder, verenigt hedendaagse muziekinvloeden met elkaar, laat ervaringen van Yuri Honing toe die hij in verre buitenlanden opdeed en ruimt vooral plaats in voor variaties van alle vier de bandleden.
Ritmemachine
Al valt dit laatste niet zo op bij basgitarist Haanstra en slagwerker Lijbaart. Hun jarenlange samenspel is uitgemond in een onwaarschijnlijk strakke ritmemachine, een die de muziek van Wired Paradise tot boven de wolken stuwt. Daar waar volume dwingend is, waar elektronica vorstelijk rondwaren en waar afwijkende zienswijzen op muziek elkaar in een zuigende draaikolk ontmoeten.
Voor het album ‘Meet Your Demons’, dat Wired Paradise in 2008 het licht deed zien, liet Yuri Honing zich inspireren door Hollywoodfilms. Voor een nieuwe cd die gepland staat voor 2014, duikt de saxofonist/componist in de wereld van mode-ontwerpers. Deze avond kwamen er al enkele voorbij, onder wie Vivienne Westwood en John Galliano. “Mode is een grote kunst en ik vind het een leuk idee daar iets mee te doen.” Yuri Honing vertelde er vol vuur over om zijn woorden nadien in muziek om te zetten.
Gitarist Stef van Es, Yuri Honing, basgitarist Mark Haanstra en slagwerker Joost Lijbaart.
Hoe dat dan ging? In ‘Kaiser Sozé’ zorgde de gitaar voor echoënde invullingen, terwijl dat instrument vrijwel steeds de krijger was met wie Yuri Honing’s saxofoon ten strijde trok. ‘Rollo Thomasi’ was daarentegen een voorbeeld van de grote lijnen waarlangs de muziek van Wired Paradise verloopt: strakke ritmes waarop gitaar en saxofoon exerceren. Vrijwel onvermijdelijk werken die eenduidigheid in de hand, maar niet bij Wired Paradise, wiens muziek het moet hebben van individuele invullingen. Waarbij dubbele beroepen worden gedaan op de fantasie van de bandleden.
Na de pauze ging Wired Paradise pas echt loos. Na ‘Space Oddity’ bijvoorbeeld, de klinkende ode aan David Bowie. Toen werd een zich steeds wijder uitstrekkend klankveld uitgelegd, vol monotonie als in minimal music met minieme ritmische verschuivingen. Yuri Honing stond minutenlang als een Boeddha met zijn saxofoon diagonaal voor zijn borst vóór op het podium, stilzwijgend als een hogepriester aan wie iedereen moet offeren.
Duivels
Zo werd naar de absolute finale toegewerkt, waarbij alle duivels werden ontketend. Yuri Honing leek losgeslagen, met achter zich slagwerker Joost Lijbaart, die een onmogelijk geacht slagwerkpatroon over de collectieve heksenketel legde. De uitkomst was hard, hitsig en meedogenloos. Evenals de bemoeienis van Stef van Es’ gitaar, die in samenspraak met een nóg rotsvastere Joost Lijbaart alle banden brak: jazzpunk tot in het oneindige, zo leek het.
Het publiek was murw gebeukt. Op een enkeling na, getuige de woorden van een van de barmensen van Paradox: “We hebben sinds lange tijd weer oordoppen verkocht.” Oordoppen of niet; de muziek van Wired Paradise is genadeloos en wie niet om zijn oren maalde, maakte een onvergetelijk concert mee.