Maar wie Hermine Deurloo al wat langer kent, weet dat de altsaxofoon leeft naast haar mondharmonica. Sterker nog, dat haar chromatische harmonica haar lievelingsinstrument is. Zij liet dat al horen op twee eerdere cd’s onder haar eigen naam, nu is er nummer drie toegevoegd: ‘Glass Fish’.

In tien stukken buit zij de mogelijkheden van haar chromatische harmonica ten volle uit. Met de drie octaven van het instrument – de ‘gewone’, diatonische telt er één – kan ze alle toonladders  aan en is haar mondharmonica dan ook een volwaardig solo-instrument. Waarmee ze zelfs een variatie op een werk van de 17e eeuwse componist Jan Pieterszoon Sweelinck naar haar hand zet. En verder pendelt ze tussen Gary Peacock, Duke Ellington, Misha Mengelberg, Jesse van Ruller en zichzelf.

Dit alles kan inhouden dat ‘Glass Fish’ stijf staat van de diversiteit. Dat is niet het geval. De weliswaar zachte, maar manifeste toon van Hermine Deurloo’s mondharmonica neemt een vooraanstaande plaats in op het album. Waarbij zij er voor heeft gekozen om elk stuk in schoonheid voorbij te laten komen.

Die keuze maakt dat er geen uitspringers zijn te noteren. De zorgvuldige wijze van bespeling werkt een zekere eenzijdigheid in de hand. Maar die wordt weer goedgemaakt door hetgeen bassist Tony Overwater en slagwerker Joshua Samson achter haar rug ‘bekokstoven’. En zeker ook wat gast Jesse van Ruller inbrengt: zijn spel op gitaren – met name de slidegitaar gooit hoge ogen – plus de verrassende aanwezigheid van een ukelele trekt de muziek vele richtingen in.

Waarmee ‘Glass Fish’ weliswaar het pronkstuk is van Hermine Deurloo, maar vooral de totaalklank de kwaliteit bepaalt.

Hermine Deurloo – Glass Fish