Een sessie van contrabassist Bert Palinckx vier jaar geleden waarvoor hij professionele muzikanten nodig had, ligt aan de basis van Vlek. Sindsdien opereert de groep die bestaat uit Brabantse jazzmusici vooral in deze provincie. Vlek is inmiddels huisorkest van Paradox in Tilburg en de Verkadefabriek in Den Bosch en wordt gevormd door Edward Capel op alt- en sopraansaxofoon en altklarinet, Jeroen Doomernik op trompet en fluegelhorn, Hans Sparla op trombone, Jacq Palinckx op gitaar, Bart van Dongen op piano en synthesizer, Bert Palinckx op contrabas en Pascal Vermeer op slagwerk.

Het zijn allemaal musici die al tientallen jaren speelervaring hebben en binnen Vlek vormen ze dan ook een groepje vrijbuiters, dat muziek maakt die elders niet is te horen. Hun ervaring en de keuze van hun concept maken, dat concerten van Vlek volstrekt onvoorspelbaar zijn. Wie er gaat soleren, weet niemand; hoe lang een improvisatie duurt of hoe die gaat klinken is voor ieder ander eveneens onbekend terrein. Dat levert spannende muziek op, gespeeld op het scherpst van de snede met parelende resultaten voor de musici zelf, maar meer nog voor de toehoorders.

Speck
Tijdens dit presentatieconcert werd er vooral muziek gespeeld van de nieuwe cd ‘Speck’. De opnamen werden vorig jaar juni gemaakt tijdens concerten in café Wilhelmina in Eindhoven en Paradox in Tilburg. De titels van de stukken zijn even bizar als de spelopvattingen van Vlek: ‘Blaar’, ‘Vlek in je broek’, ‘Tijd voor ’n appelflap’ en ‘Vrolijk de duisternis in’, om er enkele te noemen die deze avond ook op de lessenaars stonden. Met die ‘Appelflap’ werd geopend en dat betekende meteen dansen, funken onder aanvoering van vette gitaarpartijen van Jacq Palinckx.


Bert Palinckx. Jeroen Doomernik. Pascal Vermeer.

De muziek van Vlek kent talloze invloeden en Zuidamerikaanse bevrijdingsmuziek uit de jaren zeventig van de vorige eeuw is er een van. Die werd neergelegd in ‘Nocturne No. 2’, waarin manifeste blazers de muziek opstuwden. In ‘Blaar’ vertelde Vlek een ander verhaal. Na het intro op de Syntonsynthesizer van Bart van Dongen volgde er een bruuske tempoversnelling om daarna vrijwel meteen in een vrije improvisatie te landen.

En verder? Blues, een treurmars, Bert Kaempfert en Herb Alpert, simpele motiefjes en vooral een onafgebroken rits tempowisselingen en opbouwen van allerlei sferen; daar gaat het allemaal om bij Vlek. Met zonder uitzondering als resultaat uiterst toegankelijke, slim bedachte en uitgevoerde muziek die een breed publiek aanspreekt, dat zeker ook buiten Brabant aangeboord moet worden.

Eigen stukken
‘Song Sung Long’ en ‘Back to Black’ vallen buiten de verder eigen stukken van Vlek, maar ze krijgen wel een typische Vlekbehandeling. De eerste compositie is van Carla Bley en vormde als toegift een indrukwekkend einde van een al even imposant concert. ‘Back to Black’ staat op het conto van Amy Winehouse, maar de zangeres zou verrast hebben opgekeken van met name de fel uithalende, het thema uiteen rafelende  trompetsolo van Jeroen Doomernik. Wij trouwens ook.