Toch maar een vluchtige mijmering over al dat nieuwe. Het kwartet maakt zijn kijk op ‘nieuw’ volledig waar. Na de eerdere albums ‘Penguin Village’ en het wonderschone ‘Busy Busy Busy’ zijn de Rotterdammers een… juist ja: nieuwe weg ingeslagen. Het lijkt erop dat de muziek die wordt voortgebracht, voor elk afzonderlijk instrument is opgeschreven. Maar dat kan niet, want voor echt gecomponeerd materiaal is niet zoveel  ruimte: de vier drukken zich liever uit middels improvisatie.

Wie ooit de oude Nashvilleheld Chet Atkins heeft gehoord, zal aangenaam verrast zijn als hij Andreas Suntrop hoort in ‘ear glasses’. En wie de gitarist puur sfeervol wil beluisteren, kan terecht in ‘piep’. Maar wat te denken van de viool in ‘don’t touch that button’, waar  Jasper le Clercq in de traditie van de Hot Club de France, achterna gezeten door de elektrische piano van Erwin Hoorweg, op volle snelheid naar Frank Zappa lijkt te willen reizen.

Op deze ‘On’ wordt muziek gemaakt door vier musici die hun blik op de wereld nog verder hebben verruimd dan eerder het geval was. Klankkleurenonderzoek hebben ze achter zich gelaten, grenzen hebben ze verkend, muziekstijlen hebben ze vergaard en hoe het in danszalen toe gaat, weten zij (en wij) nu wel. Ze zijn aangekomen bij wat je New Niksmuziek kunt noemen. Dat zullen ze wel hebben bedoeld met al dat ‘nieuw’ in de toelichting: verkenning van akoestische en elektrische muziek, in de volle breedte en uitsluitend gericht op streling van zoveel mogelijk oren van luisteraars. Honderd procent geslaagd. Maar dat is niks nieuws voor het hoge niveau van New Niks.