Op ‘Abu Nawas Rhapsody’ speelt hij met jonge en misschien daardoor uiterst wendbare muzikanten. Een van de grote charmes van deze plaat is dat de muziek ondanks veel tempowisselingen groovend blijft. De pas drieëntwintigjarige Armeense pianist Tigran Hamasyan brengt in zijn spel de kwaliteiten van dit kwartet denkelijk het duidelijkst tot uiting. Hij is een vingervlugge virtuoos die er desondanks zijn hand niet voor omdraait om met een paar afgemeten lage akkoorden verspringende ritmische accenten aan te brengen.

De melodieën die goeddeels door Youssef zijn geschreven, zijn licht en helder. Op de beste momenten en zeker als het tempo wat omhoog gaat, werken ze hypnotiserend, maar een aantal stukken beweegt zich op de rand van kitsch en soms net daarover. Het zijn over het algemeen de nummers waarin Youssefs stem centraal staat en er weinig inbreng van de band gevraagd wordt. Dit Dhafer Youssef kwartet is op zijn best als iedereen in de groep zijn inbreng levert. Het mag voor het viertal dan nog zoeken zijn naar het juiste evenwicht, de balans van ‘Awa Nawas Rhapsody’ slaat naar het positieve door. Knap hoe muziek luchtig, speels en mysterieus op hetzelfde moment kan klinken.