Motian tekende voor alle stukken, behalve ‘Be careful it’s my heart’, dat van Irving Berlin is. Het album bevat nieuwe composities, zoals het melodieuze ‘Mode VI’ en enkele oudere nummers, waaronder ‘Birdsong’ en ‘Drum music’. Schetsen zijn het veelal, of frames, zoals Motian ze zelf noemt. Zij bieden het houvast waarbinnen de musici naar hartelust kunnen improviseren.

Het album begint met een aantal ballads, waaronder het breed uitwaaierende ‘Casino’. Potter speelt met licht timbre en laat emotionele interpretaties horen van Motians thema’s. Motian slaat geen ritme, demonstreert de kunst van het weglaten en kleurt spaarzaam maar raak. Moran beweegt hier smaakvol tussendoor. Hij speelt geen constante begeleiding, maar wisselt flarden melodielijnen af met sterkere ondersteuning en bouwt veel ruimte in. De interactie binnen het trio is subtiel.

Halverwege het album, beginnend met het complexe ‘Ten’, wordt de improvisatie vrijer en het geluid steviger. In ‘Abacus’ trekt Motian de aandacht naar zich toe in een ferme drumsolo, Potter veroorzaakt stevige uitbarstingen en ook Moran laat de subtiliteit even varen. In deze tweede helft reageren de musici directer en steviger op elkaar, binnen de gestelde frames. Want, dromen kunnen de heren. Maar erin verdwalen, dat doen ze zeker niet.