Ondanks Catherine’s respectabele leeftijd is zijn onmiskenbaar gitaarspel nog immer van een zeer hoog niveau en de zoektocht naar nieuwe dimensies nog lang niet uitgedoofd. Getuige het jubileumalbum ‘Côté Jardin’ waarop Catherine met een oudgediende en relatief jonge musici een levendig geheel opdient, waarin hoogstaande muzikaliteit zich moeiteloos laat vermengen met datgene wat hedendaagse muziek boeiend houdt.

In de merendeels door Catherine geschreven composities op ‘Côté Jardin’ houdt de gitarist er flink de vaart in. Sommige arrangementen gedragen zich als wervelwinden die zo nu en dan even op adem komen in de luwte van een dal. Andere zijn subtiel van aard, maar voor beide keuzes geldt dat Catherine’s virtuositeit op de gitaar de composities niet in de weg zitten. De gitarist laat zijn vingervlugge melodielijnen tot de laatste zucht uitademen; elke noot wordt gespeeld.

Een pluim valt uit te delen aan de jonge Italiaanse, in Brussel woonachtige, pianist Nicola Andrioli. Niet alleen vanwege zijn bijdrage van drie prachtige composities op het album, maar evenzogoed omwille van zijn fabuleus pianospel, zowel in de begeleiding als in solo’s.

Fraai is ook de toevoeging van de synthesizer in een enkel nummer, zoals in de smaakvolle opener ‘Misty Cliffs’. Catherine anticipeert op subtiele wijze door een enkel effect in te zetten, soleert om het muzieklandschap heen of breekt in door een brutale, vervormde break te spelen.

Op het titelstuk horen we Catherine’s dochter Isabelle een tekst van zanger Jacques Duvall op sensuele, maar gracieuze wijze vertolken. Een even vreemde als aangename verrassing.

‘Côté Jardin’ is een waardig jubileumalbum. Een fraaie expositie van Catherine’s kunnen, waarbij diepgang en virtuositeit gebundeld worden in boeiende composities. Hulde.


Philip Catherine ‘70th Birtday Tour’: 12 december Bimhuis Amsterdam, 13 december De Roma Antwerpen, 14 december Lantaren Venster Rotterdam, 17 februari Porgy en Bess Terneuzen.