‘7eyes’ is het vierde album van de nijvere Belgen. Octurn toont opnieuw dat zijn werk nauwelijks te omschrijven valt. Op ‘7eyes’ is het vooral elektronica wat de klok slaat. En dat is niet altijd even prettig. Het zijn Jozef Dumoulin met zijn Fender Rhodes en toetsen en Gilbert Nouno met een hele winkel aan live-elektronica die het geluid bepalen. Dat gebeurt heel nadrukkelijk, waardoor het evenwicht met de andere instrumentalisten nogal eens wordt verstoord.

De elektronische verrichtingen op deze cd lijken op die van de eerste jazzrockgiganten uit de jaren zeventig: Weather Report en Return To Forever en dus op de muzikale nalatenschap van Joe Zawinul. Hij was het immers die als een van de eersten de Fender Rhodes met eigen bedachte elektronische hulpapparatuur introduceerde in de jazz.

Elektronica bezitten nu eenmaal de eigenschap overheersend te zijn. Daar heeft Octurn te weinig rekening mee gehouden. De verrichtingen van baritonsaxofonist Bo van der Werf en gitarist Nelson Veras sneeuwen onder, worden te incidenteel om de belangstelling vast te houden. Daarmee is niet gezegd dat ´7eyes´ een slechte plaat is. Alleen al de knipoog naar de ontwikkelingsjaren van elektronica in de jazz is interessant. Maar om daar nu twee cd´s naar te luisteren, is beslist te veel van het goede.

Octurn is er duidelijk op uit ruimtelijke klanklandschappen te creëren, die nog worden gevoed door het hoge en ijle kinderstemmetje van vocaliste Lynn Cassiers. Het manco is echter dat het dáár alleen maar om lijkt te draaien.