John Surman – Saltash Bells CD-RECENSIE ‘Saltash Bells’ is gedompeld in bedoelde perfectie. De Brit John Surman is 68 jaar oud en al tientallen jaren een van de voorlopers van de Engelse freejazz- en later ook van de modale jazz. Die stijl heeft Surman als basis genomen voor een album, waarop op ingenieuze muziek lagen zijn gestapeld die hij laat ontstaan door het gebruik van vele instrumenten door elkaar, maar ook door over elkaar schuivende melodielijnen.
John Surman – Saltash Bells
bezettting: John Surman sopraan-, tenor en baritonsaxofoon; alt-, bas- en contrabasklarinet; mondharmonica; synthesizer
opgenomen: juni 2009, Rainbow Studio’s Oslo
release: 2012
label: ECM Records
tracks: 10
tijd: 59.13
website: www.johnsurman.com - www.ecmrecords.nl
door: Rinus van der Heijden
Hij heet John Surman; is multi-instrumentalist; beheerst het modale circuit evenzeer als het vrije; is kundig in het afgepaste gebruik van elektronica; is een architect in het opbouwen van muzikale structuren. Is er nog meer nodig voor het uitbrengen van een perfecte cd?
Deze cd is puur een product van deze tijd. John Surman maakt gebruik van de mogelijkheden die moderne opnametechnieken hem bieden, door ingespeelde muziekgedeeltes over elkaar heen te leggen. Dat doet hij met verschillende instrumenten, zodat het kan voorkomen dat je in het stuk ‘Triadochorum’ drie baritonsaxofoons hoort, uiteraard alle door Surman bespeeld. Het gaat hier immers om een solo-album.
John Surman wil met ‘Saltash Bells’ een muzikaal eerbetoon brengen aan het in zuidwest Engeland gelegen graafschap Devonshire, waar hij zijn jeugd doorbracht. Hij doet dat met de mooiste klankkleuren die mogelijk zijn en verborgen liggen in de houtinstrumenten die hij bedient. Want hoe kun je een versteend bos, zoals er een ligt in zijn geboortestreek, beter verklanken dan door het lage geluid van twee baritonsaxofoons en een tenorsax, terwijl de sopraansaxofoon tegelijkertijd licht door de versteende takken laat glimmeren?
De multi-instrumentalist Surman werkt al vanaf de jaren zeventig met synthesizers. Maar voor het gebruik op ‘Saltash Bells’ vroeg hij medewerking aan zijn zoon Pablo Benjamin, die alles weet van software-synthesizers. Dat leidde ertoe dat de synthesizer delicaat op de achtergrond figureert, maar het monumentale van de muziek indringend ondersteunt.
‘Saltash Bells’ is een luisteralbum. Een dat al bij de eerste keer draaien de aandacht vangt. Eén ook dat nergens onvertogen noten bevat. Alles is tot in de puntjes geregistreerd: het magistrale spel van John Surman, maar ook de wijze waarop elektronica is ingezet en – eigen aan het ECM-label – de onfeilbare opnametechniek, die hier een extra dimensie aan Surmans verrichtingen toevoegt.
© Jazzenzo 2010