De zoektochten van Sclavis brachten hem ook naar andere culturen. Etnische invloeden bepalen al vanaf eind jaren tachtig zijn spel. Dit, zijn improvisatietalent en zijn klassieke achtergrond staven de bewering in de eerste zin van deze cd-bespreking.

Met ‘Sources’ gaat Louis Sclavis terug naar de bron van muziek, maar zeker ook naar zijn begintijd als jazzinstrumentalist. De titel van deze cd is dan ook uiterst veelzeggend. Het Atlas Trio is een nieuwe groep rond de klarinettist en ‘Sources’ is de eerste cd ervan. Zoals praktisch bij elk album van Louis Sclavis is ook deze schijf weer een voltreffer.

Zijn keuze voor Benjamin Moussay op piano, elektrische piano en toetsen en Gilles Coronado op gitaar had geen betere kunnen zijn. Een pianist die met de linkerhand een lui basisritme neerlegt en met de –rechter daar een spannende begeleidingspartij overheen legt, krijgt al meteen de beste punten mee. En een gitaar die nauw aansluit bij de intrigerende klanken van Sclavis’ basklarinet kan méér dan wat riedeltjes wegzetten.

Het Atlas Trio is geen groep die voor tweederde in het leven is geroepen om een solist te begeleiden. Pianist en gitarist handhaven zich – zij het bescheiden, maar dat is wellicht hun kracht – moeiteloos naast leider Sclavis. Hij kan daardoor als in zijn begintijd zijn basklarinet het gemoed van ieder die het hoort, laten binnendringen. Het volle en lage geluid van het instrument buit hij volledig uit, hij voegt er nieuwe dimensies aan toe en ook op klarinet toont hij zich een ware expeditiereiziger.

Benjamin Moussay en Gilles Coronado schuiven de negeneneenhalf eigen stukken van Sclavis naar een nieuwe standaard: zo ingebed in zachte structuren en tegelijk bijna wetenschappelijk sturend schuiven ze de Sclaviscomposities telkens naar nieuwe omgevingen. Waardoor ‘Sources’ van begin tot eind boeit, ook na talloze keren afspelen.

Louis Sclavis Atlas Trio - Dresseur de Nuages