Nu is er ‘Monosuite’, een negendelig werk voor vier improvisators en het Sequenza Strijkorkest. Tweeëntwintig strijkers die het moeten opnemen tegen vier jazzmusici? Niet helemaal, want het is veelal geen strijd die er klinkt binnen de ‘Monosuite’. Componist Friedrich heeft kans gezien een afgewogen muziekwerk te scheppen, waarin de geïmproviseerde en uitgeschreven delen zelfstandige rollen vervullen, samensmelten of elkaars identiteit versterken.

De compositietechniek van Jürgen Friedrich is gestoeld op onder meer de componisten John Adams en Olivier Messiaen, maar ook op Pygmeeëngeluiden uit Centraal Afrika. De suite begint met ‘Waves’, waarin de strijkers de golfslag van water nabootsen. Dan volgt het deel met de toepasselijke titel ‘Breaks’, waarin het kwartet jazzmusici zich presenteert.

Jürgen Friedrich heeft zijn negen delen niet minutieus uitgewerkt, maar met grove streken aan het muziekpapier toevertrouwd. Dat houdt in dat de musici een zekere mate van zelfwerkzaamheid wordt toevertrouwd, maar het betekent niet dat bijvoorbeeld het strijkorkest aan het improviseren mag slaan. Ieder blijft bij zijn leest.

‘Monosuite’ is een intrigerend werk, gezet op het snijpunt van (eigentijdse) klassieke muziek en jazz. Het strijkorkest is samengesteld uit de beste musici van orkesten uit Keulen en Berlijn. Zij zorgen mét de vier – eveneens vooraanstaande – jazzmusici voor een experiment, waarin klankkleuren en klanknuanceringen, raffinement, speeldiscipline, improvisatie en verrassing met elkaar wedijveren. Het resultaat is een gelaagd en gedurfd muziekstuk, dat vele malen beluisteren waard is.