De elektrische bas van Tyrone Brown doet bij momenten weliswaar wat gedateerd aan, iets waar jazz uit de jaren tachtig wel vaker onder lijdt, en ook is de enige compositie die Roach zelf bijdroeg, ‘Six Bits’, met zijn bijna twintig minuten veel te lang uitgesponnen. Daarmee heb je de minpunten echter meteen gehad. De vijf nummers waaronder klassiekers als ‘Good Bait’ en ‘Perdido’ worden bijzonder energiek en met heel veel power uitgevoerd.

Roach is als ritmische aanjager volledig in zijn element en haalt daarmee het beste boven uit de twee blazers, waarbij de soulvolle ruigheid van tenorist Odean Pope het meest bijblijft. Knap ook hoe de groep oude standards een losse, bijna freejazzachtige benadering kunnen geven en dan na een hint van Roach het thema weer feilloos strak kunnen oppakken. Dat ze en passant van Coltranes complexe ‘Giant Steps’ een heerlijk swingend nummer kunnen maken, tekent hoe goed dit kwartet die avond in Berlijn in vorm was.