CONCERTRECENSIE. Philip Catherine Quartet. Paradox Tilburg, 11 mei 2012
beeld: Liesbeth Keder
door: Rinus van der Heijden
Er bestaat een plaatopname van Ray Charles en Betty Carter uit 1961. Een van de mooiste composities daarop is ‘Ev’ry Time We Say Goodbye’. Het is een gloedvol duet, waarop de twee vocalisten het onderste uit de kan halen. Hetzelfde nummer vormde deze avond in Paradox de toegift van een concert van Philip Catherine, dat hij opdroeg aan componist Cole Porter. Je kon je afvragen: wie zong het mooist: het duo Charles/Carter of Catherine?
Gitarist Philip Catherine speelde in Paradox werk van Cole Porter. Met pianist Nicola Andrioli en slagwerker Joost Patocka.
Maar Philip Catherine is toch een gitarist, zal de eerste reactie bij deze vraag zijn. Dat klopt, hij is gitarist, maar dan een die de uitzonderlijke gave bezit zijn instrument te gebruiken, zoals een vocalist zijn stem inzet. Philip Catherine is als een belcantozanger, een stijl waarin de uitvoerder de klankkleur de boventoon laat voeren. Zoals in belcanto de uitspraak en uitleg van woorden ondergeschikt is, zo komen de woorden van de Cole Porterliedjes die Catherine vertolkt, ook op het tweede plan. Het is zijn gitaar die spreekt, die woorden en melodie ineen laat vloeien tot een onvergelijkbare eenheid.
Cole Porter is een van de legendarische componisten, die met hun allen het Great American Songbook vulden. Porters klassiekers als ‘I’ve Got You Under My Skin’, ‘Night and Day’, ‘I Get A Kick Out Of You’, ‘Begin The Beguine’, vooral ‘I Love Paris’ en talloze andere zijn miljoenen malen kapot gezongen en –gespeeld. En daarom was het des te aantrekkelijker, dat Philip Catherine deze afgelebberde standards níet vertolkte. Wel dus ‘Ev’ry Time We Say Goodbye’ en ‘Let’s Do It (Let’s Fall In Love)’ en ook ‘You’de Be So Nice To Come Home To’, maar voor de rest werd relatief onbekender werk van Porter op de lessenaars getoverd: ‘I Concentrate On You’, ‘Why Don’t You Behave’, ‘Get Out Of Town’, ‘You Do Something To Me’ en ‘Love For Sale’.
Geconcentreerd kweet de gitarist zich van zijn taak, subtiel en veelal bescheiden begeleid door pianist Nicola Andrioli, contrabassist Philippe Aerts en slagwerker Joost Patocka. Hoewel de duetten van gitaar en piano ook opmerkelijk waren, de contrabas Catherine regelmatig voorzag van inventieve componenten en het slagwerk voor een zachte en jazzy afwerking zorgde.
Philip Catherine. Contrabassist Philippe Aerts met slagwerker Joost Patocka.
Philip Catherine is binnen zijn kwartet beslist geen egotripper. Bij een chorus van bassist Philippe Aerts legt de gitaar er een heel behaaglijk akkoordenmatje onder, om een andere keer als vioolklanken zo zoet zich uit een duet met pianist Andrioli terug te trekken.
Philip Catherine vertoonde een volstrekte beheersing. Tussen zangerige noten durfde hij zomaar zware akkoorden te plaatsen en in ‘So In Love’ presteerde hij het even vingervlug te zijn als grote jazzrockgitaristen. Of het nu het brede gebaar of kleine vingerzettingen zijn, Philip Catherine laat de muziek immer parelen.
Tussen het Cole Porterrepertoire speelden Catherine en Andrioli twee duetten, eigen stukken. Dat van de pianist had Turkse invloeden, dat van de gitarist klassieke sferen. Je zou kunnen zeggen dat ze hadden gekozen voor kamermuziek voor twee heertjes. De muziek legde momenten van bezinning op, maar dit soort het-moet-altijd-mooi-zijn-muziek hoor je tegenwoordig vaak. Het werk van Cole Porter ook, maar nooit zo mooi als bij Philip Catherine en de zijnen.