CONCERTRECENSIE. Eric Ineke JazzXpress & Deborah Brown, Porgy en Bess Terneuzen, 15 april '12
beeld: Eddy Westveer
door: Mischa Beckers
Jazzdrummer Eric Ineke werd op 1 april 65 jaar. Ter gelegenheid daarvan verschijnt het boek 'The Ultimate Sideman'. Hij begeleidde immers talloze grote artiesten en is na veertig jaar in het vak nog steeds een veelgevraagde drummer. Het boek wordt op 26 april gepresenteerd in het Bimhuis tijdens een concert van Eric Ineke JazzXpress met David Liebman en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Zondag was Ineke met zijn JazzXpress en zangeres Deborah Brown te zien en te horen in Porgy en Bess in Terneuzen.
De JazzXpress van slagwerker Eric Ineke trad in Porgy en Bess op met zangeres Deborah Brown. Met trompettist Rodolfo Ferreira Neves.
Eind 2009 zouden JazzXpress en Deborah Brown al in de Terneuzense jazzclub optreden. Heftige sneeuwval verhinderde toen dat concert tijdens de promotietournee voor het album ‘For the love of Ivie - a tribute to Ivie Anderson’. Anderson was vocaliste bij Duke Ellington van 1931 tot 1942. Het album is een ode aan Anderson en haar unieke, bluesy stem.
De samenwerking met JazzXpress beviel zo goed dat Brown de band vervolgens uitnodigde voor opnames in Kansas City. Voor dat nieuwe, deze maand verschenen, album met de titel ‘All Too Soon’, zocht Deborah de stukken uit. Ze koos composities van onder andere Horace Parlan en Bobby Watson. Watson, componist en als saxofonist onder andere door Art Blakey ingelijfd, produceerde de cd en speelt er ook op mee als gastsolist.
In Porgy en Bess klonken naast enkele stukken van het nieuwe album opvallend veel nummers van ‘For the love of Ivie’. Ellington was goed vertegenwoordigd met nummers als ‘I’m Satisfied’ en ‘In A Sentimental Mood’. Het optreden begon wat stroef. Ineke sloeg hard en dat overheerste initieel het bandgeluid. Trompettist Rodolfo Fereira Neves was wat zoekende en klonk qua geluid breekbaar. Brown’s stem werd erg schel versterkt. Maar geen paniek, doorgewinterde profs lossen dat snel en subtiel op.
Losjes meldde Brown tussen twee chorussen door: ‘Gimme some reverb and mid-range on the mic please’, Ineke temperde het slagvolume wat en Neves had al snel de juiste modus gevonden, zeker toen hij de flugelhorn gebruikte. Dit is geen gezelschap dat gaat voor de grote vernieuwing. De uitvoering blijft sterk geworteld in de traditie maar in die combinatie van bob, swing en ballads schuilen sterke eigen interpretaties. Zo kreeg bijvoorbeeld ‘Mood Indigo’ een mooie ritmische wending en lichte latin feel.
Sjoerd Dijkhuizen, Deborah Brown, Marius Beets.
Brown toonde direct haar kunnen. Krachtig maar warm en bluesy in uptempostukken. En zeker in de langzamere en gevoeligere uitvoeringen maakte ze indruk door haar stemgebruik. Het getuigde van veel zelfvertrouwen om daarin steeds grote intervalsprongen te maken, dynamiekverschil aan te brengen en ook de maar doorklinkende rechtdoor gezongen tonen loepzuiver te houden. Eén van de hoogtepunten daarvan vormde ‘Indian Love Call’. Dat komt uit ‘Rose-Marie’ (1924), een operette-achtige Broadwaymusical van Rudolf Friml en Herbert Stothart. Brown had het altijd al willen zingen maar vond niet de juiste vorm totdat pianist Rob van Bavel zich over het stuk boog en een treffend arrangement schreef.
Neves en saxofonist Dijkhuizen zetten puntige solo’s neer, maar even zo goed waren de koortjes die ze speelden. Soms unisono, soms lekker geharmoniseerd. Brown zong die partijen en thema’s af en toe mee en ze nam ook haar deel in de solo’s. Haar scats kwamen in het swingende ‘It Don’t Mean A Thing’ en het knallende ‘All God’s Chillun’ goed tot hun recht. Ineke hield er in dat soort stukken de wind flink onder. Het bekken waarop hij de beat sloeg kreeg er aardig van langs. Op de snaredrum creëerde hij zelfstandige ritmische patronen of zweefde om de tel heen. Zijn favoriete ‘timekeeper’, bassist Marius Beets, kreeg regelmatig te ruimte om te soleren en deed dat met razendsnelle vloeiende lijnen, zeker in Calloway’s ‘Evening’.
Ineke heeft nog meer pijlen op zijn boog. Samen met Marius Beets en David Liebman vormt hij het David Liebman Trio. Op 28 april treden ze op in de Dordtse Jazz Societeit. Tevens neemt dit trio de nieuwe cd ‘Lieb Plays The Beatles’ op. Liebman vormt zeker deze periode een rode draad in Ineke’s leven. Het boek ‘The Ultimate Sideman’ geeft immers de conversatie weer tussen Liebman en Ineke, waarbij de drummer spreekt over de artiesten met wie hij sinds 1968 heeft gespeeld.