In zijn groep Invocation omringt Rez Abbasi zich onder andere met Rudresh Mahanthappa en Vijah Iyer, beiden geboortig uit Zuid-Indiase ouders. Met het nieuwste album ‘Suno Suno’ – Pakistaans voor ‘luister, luister’ – brengt hij een ode aan Qawwalimuziek uit Pakistan. Tot zover het theoretische gedeelte.

In de praktijk pakt het allemaal wat eenvoudiger uit. Met al het boven omschreven, supergereedschap in de vorm van gerenommeerde uitvoerders, komt Rez Abbasi niet veel verder dan een over de top gespeeld jazzrockgeluid uit de jaren zeventig. Slechts ritmisch vallen de invloed van India en Pakistan op. Binnen de veelal nerveuze, springerige begeleidingspartijen van piano, contrabas en slagwerk is vooral ruimte geschapen voor solistische inbreng van altsaxofoon en Abbasi’s gitaar. Schuilend onder een academische paraplu, is de totaalindruk van deze cd er slechts een die een overvloed aan techniek spuit.

Dat staat in regelrechte tegenstelling tot de woorden van Rez Abbasi in het boekje bij de cd: hij wil met zijn Qawwalimuziek reiken naar wat gebeurt in gospel en blues: gevoel. Hij schrijft het met hoofdletters. Ondanks zijn zonder twijfel diep gemeende bedoelingen, komt dit er op ‘Suno Suno’ niet van. Waarbij aangetekend dat liefhebbers van het genre jazzrock het er wellicht lekker warm van krijgen. Gewoon omdat er technisch vaardig en uitbundig wordt uitgepakt.