CD-RECENSIE

Lils Mackintosh – Lils 40 years on stage
bezetting: Lils Mackintosh zang; Clous van Mechelen en Hans Dulfer tenorsaxofoon; George Konings gitaar; Cajan Witmer vleugel en Fender Rhodes; Harm Wijntjes contrabas; Kim Weemhoff slagwerk
opgenomen: 2011 in Sound Vision Studio’s Arnhem
release: 2012
label: SVS
tracks: 13
tijd: 44.05
website: www.lilsmackintosh.nl - www.soundvisionstudios.com 
door: Rinus van der Heijden


Lils Mackintosh zit veertig jaar in het vak en zoals dat wel vaker voorkomt, is daar een overzicht-cd van uitgekomen. Hoewel daarbij moet worden aangetekend dat de 56-jarige zangeres ongeveer de helft van die vier decennia, als jazzvocaliste de podia betrad. Zij begon ooit als zangeres in musicals en popbands, maar rond 1990 legde ze haar ziel in het vertolken van jazzmuziek.

Die liefde voor twee fronten kenmerkt ook deze cd ‘Lils 40 years on stage’. Naast bekende jazzcomposities als ‘You’ve Changed’, ‘Mr. Paganini’, ‘Round Midnight’ en ‘You Don’t Know What Love Is’, liften ook ‘House of the Rising Sun’, ‘Stand By Me’ en ‘Perfect Day’ mee. Achtereenvolgens groot gemaakt door The Animals, Ben E. King en Lou Reed. Levensgevaarlijk om je als jazzvocaliste op popnummers te storten, maar Lils Mackintosh werkt zich moeiteloos door het geschakeerde repertoire heen.

Lils Mackintosh heeft een aangename, lage stem die swing en timing in zich bergt. Ze draait nergens haar hand voor om: het door Ella Fitzgerald tot een monument verheven ‘Mr. Paganini’ wordt door de Nederlandse in een nieuw jasje geheven, met in de kraag overduidelijk het etiket ‘Lils Mackintosh’ genaaid. Ook ‘You’ve Changed’, een pareltje uit het Billie Holidayrepertoire is bij Lils Mackintosh geen goedkope kopie, maar een naar eigen inzicht gereviseerde jazzstandard.

Soms moet je wennen aan de Mackintoshaanpak. Het weemoedige ‘Nature Boy’, door Nat King Cole ‘in de markt’ gezet en door John Coltrane van nog melancholischer accenten voorzien, krijgt op deze cd een latin-uitvoering. En ‘House of the Rising Sun’ is misschien het enige minpuntje van het album: de uitvoering van Lils Mackintosh luistert goedkoop en net té voor de hand liggend.

‘Lils 40 years on stage’ kan binnen drie kwartier uiteraard geen exposé zijn van wat een zangeres allemaal vermag. Maar de cd geeft indruk na indruk zicht op het vermogen van een te vaak onderschatte zangeres, om platgetreden paden van een nieuwe deklaag te voorzien. En daardoor nieuwe, aangename luistermuziek te scheppen.