‘Speak To Me’ is niet alleen de titel die ze aan hun cd meegaven, het was ook de opdracht die ze aan elkaar stelden. ‘Praat tegen me’, maar dan muzikaal. Daar zijn beiden meer dan voldoende in geslaagd. In bijna een uur ‘praten’ zij op een kalme, doordachte toon met elkaar, wisselen op hun instrument hun ideeën uit en nodigen hun luisterpubliek uit mét hen de muziek te delen.

Het resultaat is kamermuziek, waarin vrijwel uitsluitend plaats is ingeruimd voor details. De harmonische interactie tussen gitaar en piano – beide behorend tot de familie van snaarinstrumenten – laat klanken versmelten, brengt de fantasie van beide uitvoerders steeds verder op drift. Nergens wordt maar één moment een stem verheven, het gesprek ontrolt zich intellectueel en fysieke uitingen passen daar niet bij.

‘Speak To Me’ is voor fijnproevers. Voor mensen ook die geduld hebben. Want kan er in de klassieke kamermuziek sprake zijn van spanningsbogen, bij deze twee doorgewinterde jazzmusici is daar geen sprake van. Bij bijvoorbeeld een klassiek strijkkwartet kan er door de wrijving tussen de diverse instrumenten prettig rumoer ontstaan,  bij Copland en Abercrombie is daar zeker geen sprake van. Al luister je nog zo ingespannen en blijf je bij herhaling nieuwe details ontdekken, het geheel van de muziek is vooral gericht op sfeer. Op één sfeer om het duidelijker te zeggen. Diepte en uitdrukkingskracht zijn daarin volop aanwezig, diversiteit en verrassing te weinig.

Marc Copland & John Abercrombie – Speak To Me
Porgy & Bess, Wenen, 22 januari 2012