CONCERTRECENSIE. Yuri Honing Acoustic Quartet, Paradox Tilburg, 21 mei 2010
beeld: Stef Mennens
door: Erno Elsinga
Een album is er niet, van het Yuri Honing Acoustic Quartet. Opvallend omdat Honing zijn carrière begon in een dergelijke bezetting, met piano, alvorens de saxofonist aan zijn succesreeks begon met projecten als Wired Paradise, Winterreise en samenwerkingen met danceproducers en Arabische musici. 
Het gloednieuwe Acoustic Quartet van Yuri Honing gaf een intiem concert in Paradox. Met pianist Wolfert Brederode en bassist Frans van der Hoeven.
Destijds was het Michiel Borstlap die de rol van pianist in een kwartet met Honing vervulde. In het gloednieuwe Acoustic Quartet van nu is dat Wolfert Brederode, naast slagwerker Joost Lijbaart en contrabassist Frans van der Hoeven. Bij elkaar een club gelouterde musici die in staat zijn een nieuwsgierig makende muzikale sfeer te creëren die bezit van je neemt, zo bleek in Tilburg.
Muziek ook, die de stilte zoekt. In de deels geïmproviseerde stukken zochten de musici voortdurend naar de perfecte balans tussen muzikaliteit en toon. Honing en Brederode zochten meermaals de dialoog, deden dat doordacht en gaven elkaar veel vrijheid. Brederode strooide met golvende akkoorden en ritmische accenten door met zijn handen de snaren van de vleugel te bespelen. Daarmee oosterse accenten toevoegend aan de heldere toon van Honing die afwisselend de tenor- en sopraansax bespeelde. Beiden kropen op aangrijpende wijze in de noten waardoor deze eigentijdse jazz bol stond van de intensiteit, maar toch heel los en ontspannen van karakter was. Vrijheid en spiritualiteit voerden de ondertoon en leidde tot dichterlijke muziek met kenmerken uit diverse genres zoals klassiek, jazz en pop en de door Honing zo geliefde Arabische klanken.
Yuri Honing Acoustic Quartet met slagwerker Joost Lijbaart.
Contrabassist Van der Hoeven schoof moeiteloos vrije baspatronen onder het in elkaar gevlochten samenspel van Brederode en Honing, de dynamiek volledig in balans houdend. Ook slagwerker Lijbaart nam alle vrijheid, maar vergaloppeerde zich zo nu en dan in het groepsgeluid. Nota bene de enige die daadwerkelijk akoestisch speelde – de overige instrumenten werden uitversterkt – verloor zo nu en dan de controle over zijn volume waardoor de intensiteit van het samenspel en de sfeer die het bracht kapot werd geslagen.
Een album laat niet lang op zich wachten, aldus Honing. Daar mag, gezien dit boeiende optreden, reikhalzend naar worden uitgekeken.