Het decor voor het Gent Jazz Festival is nog steeds de unieke Bijloke-site, een uitgebreid gebouwencomplex dat over een periode van meerdere jaren gerestaureerd wordt. Daarbij brengt men telkens opnieuw kleine wijzigingen aan om het de bezoekers zo aangenaam mogelijk te maken. Deze keer werd de openluchtbar fors uitgebreid. Een uitstekende zet bij het prachtige zomerweer en tijdens het concert van Norah Jones zelfs een welkom alternatief want de tent zat barstensvol.

Discussie
Zo belanden we bij de openingsavond en de discussie of Norah Jones thuishoort op een jazzfestival. De organisatie in Gent benadrukte van meet af aan dat ze openstaan voor jazz in alle vormen en stijlen. Een artieste die zowat in haar eentje het legendarische jazzlabel Blue Note genoeg financiële ademruimte biedt, hoort daar dus zeker bij. Gehoopt werd dat Jones voor de gelegenheid een extra vleugje jazz zou toevoegen aan haar set, maar dat gebeurde niet. Dit concert paste duidelijk in de promotietoer van haar meest recente cd ‘The Fall’. Anderhalf uur werd het publiek vergast op slome fluisteramericana. Bijwijlen leek ze een vrouwelijke versie van J.J.Cale in slow motion. Decor en lichtshow waren van een betere nachtclub. Een paar keer leek het er op dat de groep er steviger tegenaan zou gaan maar meteen nadien werden deze oprispingen in de kiem gesmoord. Toch was er voor de fans genoeg variatie mede doordat Norah Jones zelf afwisselend de gitaar omhing, toetsen speelde en achter de piano plaatsnam. Haar twee solonummers achter de vleugel mochten er zeker zijn en de stukjes kleurrijke cabaretblues en jaren tachtig getinte danspop zorgden eveneens voor wat animo; in Norah Jones termen wel te verstaan. En natuurlijk was er ook de megahit ‘Come Away With Me’, als bisnummer.

Django en Kurt
Eerder op de avond werd het publiek getrakteerd op een portie zuivere jazztraditie in de vorm van een hommage aan Django Reinhardt. Koen De Cauter, Fapy Lafertin & Group brachten onlangs een gloednieuwe cd uit die hier gepresenteerd werd. ‘Django!! A Tribute’ is een eigenzinnig eerbetoon van een groep muzikanten die deze muziek dagelijks zelf beleven. Dat merk je ook op het podium. De heren genoten duidelijk. Melancholie werd afgewisseld met een dynamisch samenspel boordevol details, geventileerd met sfeervolle solomomenten. De manier waarop ze de muziek van Django Reinhardt koppelen aan deze van Georges Brassens, Edvard Grieg en Claude Debussy getuigt van een meesterlijk vakmanschap. Een hartverwarmend concert en vooral een cd met een zeer apart koloriet. Trend- en tijdloze muziek.


Fapy Lafertin, Laurence Hobgood (Kurt Elling) en Tony Falanga (Ornette Coleman).

Voor vocalisten was is er dit jaar in Gent niet veel ruimte maar met Kurt Elling op het affiche kreeg het publiek wel een heel grote meneer te horen. De man met de warme baritonstem verrijkt het klassieke croonergenre met diverse stijlelementen uit de meest uiteenlopende hoeken. Bij hem geen overbodige showcapriolen maar een zeer eclectisch repertoire dat de nodige aandacht van het publiek vergde. Zelfs zijn scattingspelletje met drummer Ulysses Owens was mijlenver verwijderd van wat men traditioneel op dit gebied te horen krijgt. Door links toe te voegen met onder anderen Richard Galliano, John Coltrane en Brahms was dit voer voor epicuristen. Respect voor een artiest die op een festival een dergelijk programma durft te brengen.

Sicilië
Sopraansaxofonist Pierre Vaiana en pianist Salvatore Bonafede vergastten ons bij zomerse temperaturen op een tocht door Sicilië. Hun paden kruisten elkaar twee decennia geleden in New York. Ze maakten destijds samen een opname en gingen daarna ieder hun eigen weg, Bonafede in Italië en Vaiana in België. Sinds een paar jaar werken ze opnieuw samen. Voor hun nieuwste project ‘Itinerari Siciliani’ keerden ze terug naar hun Siciliaanse oorsprong. Het werd een heel filmisch concert met zowel eigen nummers als traditionele liederen. Medereiziger was bassist Manolo Cabras. Geen triojazz volgens de geijkte normen maar een aaneenrijgen van hartelijke ontmoetingen. Dankzij de met humor doorspekte commentaren van Vaiana kreeg iedereen zin om meteen een vliegticket te kopen.

Ornette Coleman
Ornette Coleman is natuurlijk een icoon. Maar de man met de witte Selmer-saxofoon is ondertussen ook al tachtig. Dat zo iemand de souplesse en de dynamiek uit zijn verleden niet kan evenaren is geen schande. Niet dat het een slecht optreden was. Coleman gaat er nog steeds voor. Naast de saxofoon nam hij ook viool en trompet ter hand. Bovendien bezit hij nog altijd meer fantasie en energie dan heel wat jonge wolven maar van een echt topconcert werd het niet. Dat drummer Denardo Coleman misschien beter in een jazzrockband thuishoort, heeft daar onder meer mee te maken. Wel werden klassiekers als ‘Turnaround’ en ‘Lonely Woman’ gespeeld en was er het vleugje Bach. Wie kwam om deze legende (nog eens) aan het werk te zien en verder niets wereldschokkends verwachtte, kon tevreden naar huis.










Pianist Fred Van Hove (l) neemt de SABAM Jazz Award in ontvangst, de voormalige Django D’Or Award.


Prijzen
Donderdagavond werden eveneens voor het eerst de SABAM Jazz Awards uitgereikt, dit in navolging van de vroegere Django D’Or prijzen. De prijs van de ‘Gevestigde Waarde’ ging naar improvisator van het eerste uur en voorvechter van de vrije muziek, Fred Van Hove. Of hoe twee extreme werelden elkaar dan toch kruisen. Bassist Janos Bruneel kreeg de prijs voor ‘Jong Talent’. En dan was er nog de Muze van SABAM. Deze onderscheiding wordt uitgereikt aan een Belgische persoonlijkheid die zich inzet voor de jazz. Dit jaar was het Bernard Lefèvre die de prijs in ontvangst nam in naam van het jazzblad Jazzmozaïek waarvan hij eindredacteur is in opvolging van stichter Luc De Baets die vorig jaar overleed.

• Gent Jazz Festival 2010