CONCERTRECENSIE. Gerald Clayton Trio, Porgy en Bess, Terneuzen, 25 mei 2011
beeld: Eddy Westveer
door: Mischa Beckers
De jonge jazzpianist Gerald Clayton (1984) komt uit een muzikaal nest. Met vader John op bas, oom Jeff op saxofoon en drummer Jeff Hamilton vormt hij de Clayton Brothers. De pianist speelde met diverse internationale sterren waaronder Diana Krall, Roberta Gambarini en Roy Hargrove. Sinds 2008 leidt hij zijn eigen trio. Hun eerste cd, ‘Two-Shade’, was meteen een groot succes en kreeg een Grammy nominatie. Woensdag speelde Clayton met zijn trio in Porgy en Bess in Terneuzen.
Gerald Clayton, Jeremy Clemens en Joe Sanders lieten melancholieke klanken uitgroeien tot kleine conversaties.
Clayton werd in Nederland geboren, maar verhuisde al snel naar de Verenigde Staten. Hij heeft een speciale band met ons land. En met Porgy en Bess, waar hij met Roy Hargrove enkele malen een memorabel concert gaf. In vakantie-Nederlands keuvelde de sympathieke pianist in de Terneuzense jazzclub, tussen enkele stukken, uitvoerig met het publiek. Het tweede album van het trio, ‘Bond, The Paris Sessions’, kwam zeer recent uit. Clayton verklaarde de titel als volgt: “‘Bond’, een band, zoals in alle betekenissen van het woord en zoals van toepassing op alle relaties in mijn leven, vrienden, muzikanten en familie. Ik denk dat deze cd dat laat zien. Ik dacht tegelijkertijd aan alle artiesten waarvan ik iets leer: muzikanten met wie ik speel, of die ik zie optreden, dansers, visuele artiesten. Het album gaat voornamelijk over de connectie tussen de leden van mijn trio. Sinds het laatste album besteedden we veel tijd aan het aanscherpen van onze muzikale en persoonlijke band”.
Dat bleek tijdens het concert. Clayton zat met zijn rug naar drummer Jeremy Clemons (die Justin Brown verving), maar de twee hadden een geweldige interactie. In veel van de stukken droomde Clayton heerlijk weg, maar Clemons hield hem strak in de gaten. Hij probeerde te voorspellen waar de pianist naar toe ging, “Ohhh, I hear you”, riep hij, en pikte de ritmiek op, of gaf gepaste antwoorden. In een diversiteit aan stijlen. Af en toe swingend in vieren, in een knallende New-Orleans groove, funky in zestienden, maar veelal zonder nadrukkelijk het ritme aan te geven en dan listig patronen bouwend op bekkens en trommels. Heel inventief, met snelle rimshots, roffels als stond er een echoapparaat aan, en mooi variërend met de dynamiek. Een markant figuur die Clemons, zoals hij grommend en glimlachend zijn werk kracht bijzette.
Van het Gerald Clayton Trio verscheen onlangs het album ‘Bond, The Paris Sessions’.
En Clayton, dat is een muzikale verhalenverteller. Zijn inspiratie voor dit album, kwam van een groot aantal verschillende herinneringen van de laatste jaren. “Verhelderende conversaties, die ik had, met familieleden. Momenten van stil bewustzijn en helderheid tussen twee mensen. Of, zelfs iets simpels als een grap, verteld onder vrienden. Elk nummer refereert aan een verschillend verhaal in mijn leven, over het vormen van een band. Ik hoop dat de luisteraar hetzelfde ervaart”. Inderdaad ervaar je zo zijn uitvoeringen, hij laat de muziek daadwerkelijk voor zichzelf spreken. Of het nu in zijn eigen stukken is, zoals “Scrimmage”, of zijn bewerking van “Major hope”. Clayton begon vaak licht met melancholieke klanken, die langzaam uitgroeiden tot kleine conversaties. De linkerhand maakte grappige hink-stap-sprongen en het was verrassend hoe hij steeds een, niet voor de hand liggende, manier vond om van akkoord naar akkoord te wandelen en motiefjes op te vouwen, heen en weer te gooien of tot een andere vorm te kneden. In de midtempo stukken liet de pianist zich inspireren door de invallen van Clemons, maar als het te gortig werd stuurde Clayton weer bij door subtiel het thema kort te laten klinken, of door een nieuwe ritmiek te introduceren.
Door merg en been ging “Sunny Day Go”. Clayton, opgegroeid aan de Westkust van de Verenigde Staten ging voor een jaar naar New York. Hij miste de zon. Al bij de eerste klanken van het stuk verschenen asgrijze wolken boven het podium. Ongekend hoe Clayton de melancholieke sfeer die dat bij hem moet hebben opgeroepen, uitdrukte.
En bassist Joe Sanders, die kwam in bovenstaande verhaal nog niet voor. Een gedienstige speler, die de lijm tussen Clayton en Clemons vormde. Maar, ook hij kreeg veel soloruimte. Hij zong zijn lyrische en erg melodieuze improvisaties steeds helemaal mee.