Herman houdt er meerdere kwartetten op na. Het werd lastig om de groep met gitarist Anton Goudsmit, bassist Ernst Glerum en drummer Joost Patocka, waarmee hij meerdere albums opnam en toerde, bijeen te krijgen. Daarom opteerde hij voor de begeleiders, waarmee hij voor zijn recente album ‘Blue sky blond’ op pad ging. Voor de huidige, kleine tour moest hij die heren, gitarist Jesse van Ruller, drummer Cyril Directie en Carlo de Wijs op Hammondorgel, ook al een half jaar van tevoren vastleggen.

Natuurlijk geen onbekenden voor elkaar. Met Carlo de Wijs speelt de saxofonist al zo’n tien jaar samen. Met deze club speelt Herman ander repertoire dan met zijn ‘echte jazz’, jazzkwartet, zo meldde hij. Op het repertoire geen stukken van ‘The London Session’ of de Mischa Mengelberg albums, zoals ‘Hypochristmastreefuzz’. Wel van bijvoorbeeld ‘Get in’, dat hij maakte met Hammondspeler Larry Goldings en waarop Jesse van Ruller ook meedoet.

Het concert opende met een “ode aan grote vrouwen”, dat Van Ruller introduceerde met een Oosterse gitaarlick. De voorbode voor een onvervalste soulkraker. Een soundcheck was er amper geweest en Herman had de heren van de techniek daarom veel succes gewenst, maar met het geluid zat het meteen goed, en met de sfeer ook. Directie en De Wijs – “u denkt misschien, waar is die basgitaar, maar die bespeelt Carlo, met zijn voeten” – vormen een hecht groove duo. De saxofonist benadrukte die goove telkens met het messcherp gespeelde thema. Een opmaat voor de rest van het programma.

Herman vestigde uitvoerig de aandacht op zijn single, die onlangs uitkwam, op vinyl. De twee stukken daarop heten ‘Sherry Britton’ en ‘Tempest Storm’, naar de twee burleske danseressen, die zijn inspiratiebron vormden. Herman zei erover: “De single heeft een ander sfeertje dan gebruikelijk. Wel spannend. Over die twee tracks zeggen veel mensen dat ze een Quentin Tarantino-achtige vibe hebben. Wel gek om muziek aan te duiden met de naam van een regisseur, maar dan weet wel meteen iedereen waar het om gaat. Misschien is het wel een opstapje naar een nieuwe richting die ik in sla”. Het eerste stuk was wat gevoeliger, een echte ode, met hartverscheurende geluiden uit de saxofoon en een rake solo van Van Ruller. Voor ‘Tempest Storm’, dat Schijf van 6 bij Radio 6 werd, tapte men uit een ander vaatje. Geen jazz, geen soul maar een regelrecht surfnummer. Herman schreef het thema achteloos in zijn notitieboek voor het slapen gaan. “Toen ik het ’s ochtends speelde bleek het gewoon ‘Doktor Bernhard’ te zijn. Maar, we hebben het maar zo gelaten”. De uitvoering kreeg enorm veel power en het gezamenlijk volume benaderde inmiddels het niveau van een stevig rockconcert.


Benjamin Herman toont trots zijn nieuwe single op vinyl.

‘Slow sixteen’ van het album ‘Get in’, ‘Khat’ van ‘Blue sky blond’ maar ook de klassieker ‘Sunny’ volgden. De vaak eenvoudige, maar pakkende thema’s vormden de inleiding voor  een improvisatiefestijn. Van Ruller zette een stevig geluid neer en schakelde van hoekige Scofield funk naar razendsnelle loopjes, of bijna countryachtige geplukte lijnen. Herman is een echte entertainer, praat tussen de stukken veel, loopt, schreeuwt, grijpt veelvuldig naar de tamboerijn, maar is geconcentreerd en alert bij zijn solospel. Hij waakte er voor om zich er makkelijk van af te maken en zijn spel was intens. En eigenlijk geldt dat voor alle vier de muzikanten. De Wijs was soms slechts licht aanwezig en benadrukte dan met korte, percussief gespeelde akkoorden, de beat. Maar, door gebruik te maken van de dynamiekverschillen, die hij met zijn Hammond kon creëren, bouwde hij regelmatig de spanning in een stuk enorm op. Ook in zijn solo’s, waar hij als een wervelwind te keer kon gaan. Directie is een stevige drummer, de drijvende kracht achter strakke grooves, met vaak creatieve fills en accenten. Qua entertainment liet hij zich onbetuigd. Tijdens een indrukwekkende drumsolo, verleidde hij het publiek met stops en handgebaren tot participatie en dat verzoek werd massaal opgevolgd.

Het kwartet nam op zijn tijd even gas terug bijvoorbeeld met het gevoelige ‘Voor Arie’, van ‘Deelder 65’, een 10 inch single, die ook op vinyl uitkwam. Herman geeft aan dat hij de laatste tijd veel uitbracht op cd. “Maar, ik vroeg me af of het droppen van steeds tien nummers op cd, zo eens in de twee jaar, nog wel zo past bij deze tijd. Ik wilde liever werken aan twee, drie stukken en dan weer verder. Dat is het leuke bij vinyl. Ik zet er twee tracks op, breng het uit en kijk even wat het doet. Zo houd je de mensen warm”. Een ontspannen manier van werken, noemt de saxofonist dit. Uiteraard ligt er nog het nodige materiaal op de plank en dat gaat hij op termijn nog uitwerken. “Ik zoek al een tijdje naar een bepaalde richting. Deze keer werd het meer filmisch. Dat is hoopgevend. Met die Hammond zijn echt waanzinnige sounds mogelijk”, zei de saxofonist. Met het concert werd een tipje van de sluier, van een mogelijk nieuwe richting, met name door de stukken van zijn nieuwe single, opgelicht.

• Benjamin Herman