Simin Tander – Wagma CD-RECENSIE De stem van Simin Tander is onbegrensd. Op ‘Wagma’ laat zij luisteraars toe tot de intiemste kanten van haar kunstenaarschap. De meeste van de tien stukken op de cd zijn persoonlijke belevenissen, die zij vaak op fluistertoon met haar luisteraars wil delen. Geen van de composities komt boven een medium tempo uit en dat maakt dat de zangeres niet alleen het uiterste van zichzelf vraagt, maar ook van haar begeleiders.
Simin Tander – Wagma
bezetting: Simin Tander zang; Jeroen van Vliet piano en elektronica; Cord Heineking contrabas; Etienne Nillesen slagwerk
opgenomen: voorjaar en herfst 2010 in Bauer Studios Ludwigsburg (D)
release: 2011
label: Neu Klang / Challenge
tracks: 10
tijd: 50.02
website: www.simintander.com - www.myspace.com/simintander
door: Rinus van der Heijden
Wie met zekere regelmaat concerten bijwoont van Simin Tander ziet als het ware haar talent groeien. Naast zelfbewuste podiumoptredens, buit de Duits-Afghaanse zangeres de mogelijkheden van haar stem telkens weer verder uit. Als voorlopig hoogtepunt van haar carrière én ontwikkeling is er nu het debuutalbum ‘Wagma’. In tien stukken geeft Simin Tander bovenstaande beweringen klank.
‘Wagma’ betekent ‘ochtenddauw’ in het Pashtoe, de taal van haar Afghaanse vader. Het titelstuk zingt Simin Tander in een zelf verzonnen taal, die nergens schril afsteekt tegen andere, Engelse teksten. Wie gevoelig is voor woorden, krijgt op de cd-hoes de teksten kant en klaar opgediend. Maar wie het album vooral als een muzikaal document tot zich wil nemen, komt snel tot de overtuiging dat woorden hier ondergeschikt worden gemaakt.
Simin Tander slaagt er namelijk in alles wat zij doet, in muziek samen te trekken. De ragfijne melodieën die zij hanteert worden omgeven door een stem die werkelijk álles kan. Waar veel andere zangeressen de sterke kant van hun stem uitbuiten en zich daardoor veelal ontwikkelen in één richting, sluit Simin Tander aan bij de grote jazzvocalisten uit de mondiale geschiedenis van de jazz. Haar timbre, buigzaamheid, improvisatievermogen, tempo- en harmoniegevoeligheid zijn verbazingwekkend. Alles lijkt met het grootste gemak tot stand te komen, nergens krijgt de luisteraar het gevoel dat forceren tot het gewenste resultaat leidt. En dat is nu precies waarom hedendaagse vocalisten nergens boven de middelmaat reiken. Simin Tander wel; haar capaciteiten zijn ontelbaar.
‘Wagma’ is vooral ook een uitzonderlijk mooi album geworden door het technisch kunnen van haar drie begeleiders. Maar het belangrijkste is dat het trio de gave bezit zich volledig in te leven in de o zo kwetsbare muziek van zijn leidster. Piano, contrabas en slagwerk weven op de achtergrond webben van uiterst precieuze notenlandschappen. De sterk in het gehoor liggende melodieën van Simin Tander krijgen daardoor in feite geen begeleiding, maar versterking van Jeroen van Vliet, Cord Heineking en Etienne Nillesen. Dat gebeurt bij andere musici uiteraard ook, maar hier vormen de klanken van de begeleiders muziek binnen muziek. Een mooier samengaan tussen stem en instrumenten is zelden bereikt.
© Jazzenzo 2010