Op ‘Hope’ wordt niet alleen jazz in uiteenlopende stijlen gespeeld, maar maakt de groep ook uitstapjes naar volksmuziek, (hard)rock en dance. Zeker bij de elektronische breakbeats in het afsluitende titelnummer is Bearzatti wat al te begaan met het modern willen zijn. Nu zes jaar later blijkt dat bovendien het meest gedateerde stuk.

Ondanks die verscheidenheid klinkt ‘Hope’ toch tamelijk hecht. Dat zit hem niet in de composities, maar in het musiceren. Bearzatti en zijn oude rottenband hebben een knap evenwicht gevonden tussen loom spel en een op de grens van nonchalant verkerende relaxedheid enerzijds, en een hevige en zangerige emotionaliteit. ‘Hope’ is een plaat van grote verschillen. Het fluisterstille ‘Caorle’ is nauwelijks geëindigd of de aan Led Zeppelin herinnerende rockriff van ‘End of this Love’ wordt ingezet. Bearzatti is een gretig musicus die soms wat vergaloppeerd. Maar zijn muziek is niet vlak en steeds verrassend. ‘Hope’ blijft zes jaar na dato makkelijk overeind.