Zeker, op deze cd is (gearrangeerd) werk terug te vinden van Thelonious Monk en Abdullah Ibrahim, maar het zijn toch vooral de eigen stukken, die grote indruk maken. Artvark zorgt er in alle dertien composities voor dat melodie en harmonie een grote rol spelen. Daarbij is voldoende ruimte voor improvisatie. Die twee aspecten maken, dat het Artvark Saxofoonkwartet voor een eigen geluid zorgdraagt, dat directe herkenbaarheid in de hand werkt.

Een saxofoonkwartet mag je vergelijken met strijkkwartetten uit bijvoorbeeld de Romantiek. Het komt er in beide fenomenen op aan aan de instrumenten een volle rijkdom te ontlokken. Het Artvark Saxofoonkwartet heeft er bovendien voor gekozen de baritonsaxofoon voornamelijk ritmisch te laten begeleiden. Zoals dat ook gebeurde bij het basso continuo (lage begeleiding) in muziek uit de Renaissance. Dat is niets nieuws natuurlijk, maar de consequente wijze waarop de baritonsax zijn werk doet, maakt deze muziek echt áf.