Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

New Cool Collective walst ook niet-ingewijde oortjes moeiteloos plat

CONCERTRECENSIE. Oisterwijk Swingt, New Cool Collective, 3 september 2006
door: Rinus van der Heijden


Op de website van New Cool Collective klaagt een fan dat de ‘sets altijd erg hetzelfde zijn. Wanneer komen jullie met nieuw materiaal’, zo vraagt deze anonieme klager. Misschien heeft hij of zij wel gelijk. Maar dan geldt dat uitsluitend voor mensen die het hofje van Benjamin Herman op de voet volgen. Wie de band maar af en toe ziet, wordt getroffen door de nieuwe invloeden die opduiken en de detaillistische veranderingen die de muziek telkens weer ondergaat. Want laten we eerlijk zijn: New Cool Collective heeft sinds zijn geboorte in 1994 een kleine evolutie doorgemaakt. De nadruk die lag op het beginrepertoire en die bestond uit de behoefte het publiek te laten dansen, is enorm verbreed. Bewoog de muziek zich toen voornamelijk op het gebied van dansbare jazz, (kort) nadien zijn Afrikaanse en Latijnse elementen toegevoegd, waardoor New Cool Collective zich nu op nog meer terreinen van muziek uit de voeten kan maken. Waarbij het element dans nog altijd wordt gekoesterd.

Dit alles bleek zondagmiddag 3 september tijdens een kleinschalig, driedaags muziekfestival in Oisterwijk. Op dit ‘Oisterwijk Swingt’ was New Cool Collective de hoofdact. Aan het aantal toehoorders afgemeten, is de band in dit Brabantse dorp nog niet helemaal bekend. Maar degenen die er waren, werden al snel op dansvoeten gezet. New Cool Collective draaide zo soepel als een nieuwe vaatwasser. En ja, inderdaad: nieuw was het allemaal niet. Wel uiterst professioneel, technisch knap en geschikt voor iedereen. Ook voor degenen wiens oren meer ingericht zijn op popmuziek.

Toch blijft New Cool Collective trouw aan een van zijn uitgangspunten: jazz. De solistische uitspattingen van de groepsleden spreken wat dat betreft boekdelen. Er wordt uitgebreid in geïmproviseerd bijvoorbeeld en dat aspect is zelfs aan geconditioneerde oortjes besteed. Kom daar elders maar eens om. Ook de oerkrachten die een solist als Anton Goudsmit aan zijn gitaar kan ontworstelen glijden er bij een publiek dat niet helemaal op de hoogte is van het reilen en zeilen van New Cool Collective, in als appelmoes.

Benjamin Herman noemde in Oisterwijk de ritmesectie van zijn band de motor van de groep. Evengoed had hij de blazerssectie kunnen noemen. Want de kracht van New Cool Collective ligt nog altijd in dat laatste woord: het tot in het oneindige uitbuiten van de groepsenergie. Daarmee walst deze geoliede machine immers al een dikke tien jaar podia over de hele wereld moeiteloos plat.


© Jazzenzo 2010