Aimabele Archie Shepp imponeert nog altijd CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Archie Shepp Quartet, 14 september 2006 Archie Shepp Quartet
beeld: Thomas Huisman
door: Erno Elsinga
De jaren mogen dan gaan tellen voor Shepp, aan de revolutionaire geest van de tenor- en sopraansaxofonist én zanger mankeert nog niets. De ‘black power’ muzikant die in de jaren zestig uit hetzelfde free-jazzvaatje tapte als Coltrane en Coleman maar daarna op zoek ging naar zijn roots, brult nog altijd tegen uitbuiting en rassendiscriminatie. Vriendelijker, dat wel, maar de impact is er niet minder om. Integendeel.
Het in het volgepakte Bimhuis gespeelde ‘Mama Rose’ is er een voorbeeld van. Geschreven voor zijn grootmoeder en ingeleid door drummer Steve McCraven die de slavenritmen zoals die op de plantages geklapt en getikt werden op het eigen lichaam demonstreert. ‘Just do it like the other night’, verzoekt Shepp hem vriendelijk.
Zijn drang om de slavernij en het onrecht dat zwart Afrika heeft ondergaan (en ondergaat) onder de aandacht te houden, zit geenszins de mans muzikaal kunnen in de weg. In een mix van blues, bebop, mainstream, swing en spirituals, de traditionele jazz dienende, oreert Shepp zoals hij de sax laat spreken; woest maar bedachtzaam en vooral: lyrisch. Diep, warm, rauw, scherp en met veel gevoel voor moodswings, trekt Shepp de melodieën uit zijn glimmende tenorsax. Loepzuiver en treffend, slechts een enkele keer slippend in de zoektocht naar de perfecte harmonie van een volmaakt schoon onderbuikgeluid naar scheurende boventonen. De band volgt dienend. Pianist Tom McClung’s spel is vlak en daardoor weinig opvallend. Bassist Wayne Dockery spreekt duidelijke taal; met korte plukken en een fors geluid is hij een belangrijke steunpilaar.
De boodschap die Shepp het publiek bracht werd nooit vervelend. De tenorist die zo nu en dan ook de sopraan hanteerde schept zichtbaar behagen in zijn Nederlandse oponthoud van zijn tournee. ‘This is what we did the other night’ refereert Shepp (alweer) als hij achter de piano kruipt en een blues inzet, blijkbaar spontaan ontstaan tijdens een van de vorige concerten. Was hij niet de declamator die het podium bestormde om er al het onrecht in de kapitalistische wereld aan de kaak te stellen? Het zijn deze kleine spontane haast kinderlijke intervallen die Shepp tot een milde aimabele man maken. Grootheden als Shepp zijn er om gekoesterd te worden.
© Jazzenzo 2010