Bjørnstad tekende voor twaalf van de zestien stukken en liet zich bij het schrijven leiden door zijn fascinatie door Schubert. Sterker, de pianist beschouwt de plaat als een muzikale dialoog met, en een eerbetoon aan, de Oostenrijkse componist. Het zo voor Schubert typische ineenvlechten van mineur – en majeurklanken past Bjørnstad dan ook veelvuldig toe. Zo worden de dromerige melancholische, donkere passages eerst extra versterkt en vervolgens naar een wat lichtere, maar hardere sfeer getrokken.

Bjørnstad heeft niet veel noten nodig om zijn krachtige, romantische melodieën neer te zetten. In eerste instantie gaat Henryson voornamelijk mee in die melodieën en versterkt met zijn lage, lange celloklanken de aanwezige dramatiek. Naarmate het album vordert maakt hij zich meer los van de piano en volgt zijn eigen pad. De piano - en cellolijnen blijven wel onlosmakelijk verbonden.

Eicher had een flinke vinger in de pap bij de productie van ‘Night song’. Niet alleen bij de uitvoering van de stukken maar ook bij het opnameproces. Hij wilde dat de muzikanten zo dicht mogelijk bij elkaar zaten en nam ze onversterkt op, zonder koptelefoon en zonder verdere hulpmiddelen die de akoestiek zouden verbeteren. Het geluid is dan ook direct, warm en donker, hetgeen de sfeer (en de titel) van het album perfect vangt.