CONCERTRECENSIE. Trio Mike Keneally, Paradox Tilburg, 14 februari 2011.
beeld: Stef Mennens
door: Rinus van der Heijden
De gastheer van Paradox die deze avond het concert van het Mike Keneally Trio aankondigde, begroette ook gasten uit Duitsland en Londen. Het duidelijkste teken dat de aankondiging van dit eenmalige concert van de drie Amerikanen in Nederland en ommelanden, de ware fans had bereikt. Paradox zat dan ook nagenoeg vol.
Voormalig Frank Zappa-gitarist Mike Keneally gaf in Paradox een eenmalig concert in Nederland, met drummer Marco Minnemann en bassist Bryan Beller.
De muziek van Mike Keneally, ooit gitarist bij Frank Zappa – en daarmee is je kostje wel gekocht – beweegt zich op een terrein dat wordt begrensd door rock-, crossover-, jazz- en harmonische muziek, geënt op liedjesstructuur. Dat zijn echter kwalificaties die er niet zo toe doen, omdat door de vrije, onvoorspelbare aanpak van de gitarist/leider het vooral elektrische klankvelden zijn, die hij uit zijn instrument jaagt. Basgitarist Bryan Beller en slagwerker Marco Minnemann zijn daarbij niet zozeer de begeleiders, als wel de inspirators die Mike Keneally soms binnen de voornoemde grenzen in toom houden.
Mike Keneally, deze avond spelend op een gifgroene Fender, maakt uitgebreid gebruik van de elektronische mogelijkheden van de gitaar. Lang aangehouden, gierende uithalen; opeengestapelde akkoorden en vingervlug weergegeven staccatonoten zijn de basis van zijn spel, waarop hij dan improviserend of dansend soms nauwelijks herkenbare, dan weer gemakkelijk in het gehoor liggende thema’s uiteen rafelt.
Dat Paradox deze avond vooral was bevolkt met fans, bleek uit de overenthousiaste reacties tijdens en na elk nummer. Terecht, want Keneally is een uitmuntend instrumentalist, die kennelijk met het grootste gemak de legendes – uit vooral de rockwereld – naar de kroon steekt. Daarin zit echter ook de beperking van deze gitarist: de geschiedenis die hij zo beheerst, belet hem een eigen gezicht aan zijn muziek mee te geven. Hoewel Mike Keneally zeker geen mannetjesmaker is – hij was meer dan sympathiek in zijn contacten met het publiek – drijft hij te zeer op alles wat eerder al is gedaan. En dáármee vangt hij ook een deel van de gunst van het publiek.
Fans uit Duitsland en Engeland waren naar het concert van het Mike Keneally Trio in Paradox afgereisd.
Dat bleek al in het openingsnummer. Het was opgebouwd uit slechts enkele akkoorden. De gitarist ‘hoefde slechts’ akkoord na akkoord aan te slaan, ze onderling lang te laten doorgieren, om zich hier al als publiekslieveling te manifesteren.
Het trio zette met name de laatste cd ‘Evidence of Humanity’ in de schijnwerpers van Paradox. Dat album kwam gedenkwaardig tot stand. Slagwerker Marco Minnemann nam een 52 minuten durende drumsolo van zichzelf op, waarna hij een handvol van zijn favoriete gitaristen uitnodigde er hun tanden op stuk te bijten. Uiteraard was Mike Meneally, met wie hij en basgitarist Bryan Beller al jaren samenwerken, er één van. Hoe hecht hun samengaan is gegroeid, is met name op deze ‘Evidence of Humanity’ – wat een prachttitel overigens – uitgebreid te beluisteren.
En hoe geweldig ook het vakmanschap is van Minnemann, toonde hij in de eerste set van het concert in een adembenemende drumsolo. Ooit, in de bloeiperiode van de jazzrock, liet de schrijver van dit artikel zich door een musicus vertellen dat het verschil tussen een popdrummer en zijn collega’s uit de jazz is te horen in de roffels van de laatste categorie. Zij onderscheiden zich hiermee van de popdrummers die het vooral van strakke slagen in de maat moeten hebben. Of dit waar is of niet, doet er niet zo toe, maar deze bewering kwam bovendrijven tijdens de drumsolo van Minnemann. Zijn spel is behalve op een enorme veelzijdigheid en volledig en intensief gebruik van het gehele instrumentarium, zeker ook gebouwd op die roffeltechniek. Die bij Minnemann uitmondde in een met twee handen verschillend neergeslagen ratelreeks, die die van een mitrailleur verre overtrof. Het publiek voor even, heel even, verdoofd achterlatend.