Hoewel de groep veel met elektronica en gasten op andere instrumenten werkt, is dat de basis van de muziek: dwingende percussie met daaroverheen de sferische sax van Ballamy. De warme sound van laatstgenoemde steekt nogal scherp af tegen de nogal onpersoonlijke klank van de elektronica. Het groepsgeluid is daardoor sinds het vertrek van Eilertsen en Henriksen wat minder uitgebalanceerd, maar nogal altijd beslist goed doordacht.  Str?nen en Ballamy weten met om beurten Fennesz en Molvaer echter nog altijd sfeervolle klanklandschappen op te bouwen waar de saxtonen als mistvlagen doorheen trekken. Muziek even exotisch en aanlokkelijk als de titels die de meeste nummers kregen. ‘Cirrina’ (een octopussensoort) is daarvan een sterk voorbeeld. ‘Quiet Inlet’ zou een droomdebuut zijn, ware het niet dat de groep al zo’n rijk verleden achter zich heeft.