Vladislav Delay: wegdromen met sferische klanken CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Vladislav Delay, 2 november 2006
beeld: Thomas Huisman
door: Tim Sprangers
Het is een trend, wie weet een blijvende, dj’s voor een stil en aandachtig publiek. Ook het Bimhuis nam de stap door de Finse Vladislav Delay te programmeren. De geringe opkomst verraadde niet de kunsten van deze grootheid in intelligente elektronische muziek. De Fin, stoïcijns verscholen achter zijn laptop en drumpads, maakt misschien onbegrijpelijke muziek. Moeilijk en vaag, maar hier wel intrigerend en interessant.
Vladislav Delay
De schuchtere Vladislav Delay, voorheen jazzdrummer, heeft als grote voorbeeld Philly Joe Jones. Niet voor niets stonden ritmes centraal tijdens het optreden. Het uitblijven van ritmes welteverstaan. De extreem sferische muziek bestond voornamelijk uit soundscapes; landschappen van geluid. Af en toe werd je opgeschrikt door klanken die deden denken aan rekenende computers, faxen, telefoons en stofzuigers of zacht neerkomende druppels en ritselende blaadjes die nagalmden tot in oneindigheid. Het gaf je een onbeperkt voorstellingsvermogen tot het creëren van zichtbare gedachten.
Een beschrijving als deze doet vermoeden dat de muziek enige vorm van logica mist. Het tegendeel is echter waar. Hoewel een ritme nooit langer dan twee minuten duurde, bol stond van onregelmatigheden en Delay aan een stuk improviseerde, bevatte het patronen die al sluipend hun weg wisten te vinden. Delay vindt grote inspiratie in de jazz die hij ook verwerkt in zijn muziek. Met behulp van samples die de Fin net als collega Jan Jelinek slijpt en polijst tot totaal vervormde elektronische klanken, duwt hij zijn muziek voort. Deze klanken worden geloopt en krijgen op een consequente wijze opvallend aanwezige echo-effecten. De klanken worden begeleid door in elkaar overvloeiende minimale beats, langzaam wegvagende zoomgeluiden of totaal niets. Het vergt concentratie om Delays ideeën te begrijpen, daarbij niet gehinderd door afleiding van de man zelf. Hij had geen interesse in zijn publiek en leek een poging te doen zo stil mogelijk te blijven zitten om zo alle aandacht te vestigen op zijn klankenorgie. Het lukte hem.
Het is een zware opgave om een uur te luisteren naar Vladislav Delay. Voornamelijk omdat er gezocht moet worden naar consequenties en aanknopingspunten. Dit heeft hoe tegengesteld het ook klinkt ook weer iets onderhoudends. Het gevoel dat je constant kan worden opgeschrikt en constant op een dwaalspoor kan geraken, boeit en houdt je alert. Hoewel ik stiekem moet toegeven dat ik een enkele keer letterlijk wegdroomde.
© Jazzenzo 2010