De absurdistische werelden van Jimi Tenor CONCERTRECENSIE. Patronaat Haarlem, Jimi Tenor & Band, 19 november 2006
beeld: Govert Driessen
door: Tim Sprangers
Kosmische funk-jazz. ‘Camp space-jazz’. Het zijn pogingen om de huidige muziek van Jimi Tenor te benoemen. Nadat deze excentrieke Fin zich een kleine vijftien jaar op elektronica richtte, stapte hij twee jaar geleden over naar het Duitse label Kitty-Yo. Hij zei het Warp Records vaarwel en sloeg een andere richting in. Aan zijn laatste twee albums, Higher Planes (2003) en Beyond the Stars (2004), werkten meer dan vijftien muzikanten mee en ook live is het podium druk bezet. Met vermakelijke muziek en uitstraling, gaf hij een onderhoudend concert in het Patronaat in Haarlem dat vooral deed denken aan een gedateerde sciencefictionfilm.
Jimi Tenor en band
‘Ik wil mensen laten denken dat ik wél muziek kan maken’ zei Tenor ooit in een interview. Ondanks zijn ironische kijk op muziek is hij in deze uitspraak nauwelijks bescheiden. Zijn saxofoonspel is matig en de klanken die hij uit elektronische apparatuur haalt, zijn amper serieus te nemen. Enkel zijn stem wil zo nu en dan innemend zijn. Dat Tenor toch een redelijk resultaat neerzette was vooral te danken aan de ritmesectie. Vooral de percussionist (op conga’s en bongo’s) en de drummer, van Afrikaanse afkomst, vormden een strak duo dat bovendien alle ruimte kreeg.
Een noodzaak en een slimme zet van Tenor: om voor zichzelf vrijheid te creëren liet hij zich beperken door technische conventies. De constante factoren om hem heen moesten er voor zorgen dat hij niet ontspoorde in de door hem gecreëerde absurdistische werelden. Zodoende kon hij zich volledig wijden aan zijn filosofie. Via dromerige nummers die fantasievolle ruimtes openden voerde hij zijn publiek mee naar een harde vorm van ‘space-jazz’, gestoeld op de muziek van Sun Ra, één van Tenors invloeden.
Funk met een knipoog. Simpele melodietjes en teksten waren geen zeldzaamheid. Met veelvuldig gebruik van zijn synthesizer wist Tenor ongekend foute klanken te produceren; klanken waar in de jaren tachtig met jaloezie naar geluisterd zou zijn. Jimi Tenor brengt met zijn band een zeer onderhoudende show. Een show die niet reikt tot intellectuele hoogtes, maar die je wel met een grote glimlach de concertzaal doet verlaten.
© Jazzenzo 2010