CRAM nog te braaf CONCERTRECENSIE. Axes Jazzpower, Café Wilhelmina Eindhoven, Corrie van Binsbergen CRAM, 27 november 2006
beeld: Marcel Mutsaers
door: Erno Elsinga
Gitariste Corrie van Binsbergen is van vele markten thuis. In verschillende cross-overprojecten flirt zij onder meer met de literatuur, bestrijkt ze met haar Grote Brokken diverse idiomen variërend van pop tot filmisch en in Links slaat Van Binsbergen een brug tussen klassiek en de impro-jazz. En passant gaf ze in haar solovoorstelling ‘I wasn’t talking’ antwoord op Frank Zappa’s ‘Shut up and play your guitar’ en nu is er naast CVB4 ook CRAM, een kwartet met saxofonist Rutger van Otterloo, drummer Arend Niks en bassiste Mick Paauwe.
Corrie van Binsbergen, Arend Niks, Mick Paauwe, Rutger van Otterloo
Hoewel CRAM ontstond in 2005 kwam het kwartet nog nauwelijks aan spelen toe. Het was misschien daarom dat de gespeelde stukken, een mix van composities van de vier bandleden, aanvankelijk de nodige lef in de uitvoering ontbeerden. De staccato gespeelde thema’s door sax en gitaar klonken plichtmatig, de solo’s te braaf. Van Binsbergen beperkte zich tot, weliswaar, fraaie toegankelijke soundscapes en ook Van Otterloo durfde niet te excelleren om, zo leek het, de structuur van de muziek niet te ontregelen. De uit de latin-jazz afkomstige bassiste Mick Paauwe zal zeker getalenteerd zijn maar tijdens het concert maakte ze een onzekere indruk, speelde op safe en beperkte zich tot het spelen van grondtonen. In dat licht gezien kwam de meeste creativiteit van drummer Niks die met stokken en handen levendigheid bracht. De muziek was mooi en verantwoord maar miste uitdaging.
Gedurende de tweede set kwam daarin langzaam verandering. Alsof alle schroom werd afgeworpen werd er bij vlagen meer risico genomen. Vooral Van Binsbergen trad naar voren. Plotseling werd weer duidelijk waarom Van Binsbergen een van de kleurrijkste gitaristen van Nederland is. Haar suggestieve en opruiende gitaarspel, terecht omschreven als een mix van 'de scherpte van Zappa en de emotie van Hendrix' kreeg volop de ruimte. CRAM zocht meer en meer de ruwe randjes op en net toen de band lekker begon te draaien, stopte het concert.
© Jazzenzo 2010