Heerlijk, die valse romantiek COLUMN Zelf denkt Waits daar tegenwoordig heel anders over. Hij wil niet aan die periode worden herinnerd en speelt ook nooit meer liedjes uit zijn begintijd, waarin hij zichzelf nep vond. Hij creëerde een imago waar hij later weer afstand van nam. Nou liet Waits vroeger ook geen kans voorbijgaan om zijn ruige kroeg-imago te bevestigen. Op de vraag waar hij geboren was, antwoordde de zanger dat hij in een taxi op de parkeerplaats van een ziekenhuis ter wereld kwam met een baard van drie dagen. Op de vraag waarom zijn liedjes vaak zo donker zijn, was het antwoord dat hij leerde pianospelen op het instrument van zijn oom waar alleen nog zwarte toetsen op zaten. Allemaal kolder natuurlijk, maar wel kolder om van te smullen.
door: Koen Graat
De nieuwe plaat van Tom Waits is geweldig. Orphans is een driedubbelaar waarbij vooral de tweede cd doet denken aan de oude Waits: whisky, sigaren en een donkere jazzkroeg met een zwoele zangeres op de bühne. Zet Orphans op en de melancholie druipt ervan af. En na alle potjes-en-pannetjes-platen van Waits was ik daar aan toe. Niet dat ik Rain Dogs of Swordfishtrombones geen mooie albums vind, maar zijn eerste platen raken me nog steeds het meest. Van die bluesy / jazzy kroegliedjes waarin Waits zinnen zingt als ‘the bartenders they all know my name’, ‘the piano has been drinking’ of ‘there’s warm beer and cold women’. Het roept een bepaalde romantiek op waar ik me wel in kan vinden.
Een soort zelfde kritiek die Waits op zichzelf heeft, had een gitarist die ik eens sprak op jazzfilms. Bird, de film van Clint Eastwood over het leven van Charlie Parker, en Round Midnight, met Dexter Gordon als verdwaalde Amerikaanse jazzmusicus in Parijs, waren van die typische films die alleen maar een clichébeeld van de jazzwereld gaven. Drank, drugs, vrouwen… het zijn de stereotyperingen waardoor jazz een slechte naam zou hebben.
Volgens mij valt het wel mee met die slechte naam. Ik geloof ook niet dat sex en drugs de rock ’n roll de nek om hebben gedraaid. Volgens mij is eerder het tegenovergestelde waar. Het publiek smulde ervan. Bovendien, wanneer je bijvoorbeeld de autobiografie van Miles Davis leest, kun je toch echt niet om drank, drugs en vrouwen heen, maar dat terzijde. Het donkere beeld van Tom Waits met zijn glas whisky of dat van een zwervende, dronken Dexter Gordon door de duistere steegjes van Parijs; of het de werkelijkheid nu wel of niet weergeeft, doet er wat mij betreft weinig toe. Ik kan heerlijk weg zwijmelen bij dit soort romantiek, zelfs wanneer het vals is.
© Jazzenzo 2010