Dus moeten er keuzes worden gemaakt. “Waarom moet het allemaal zo moeilijk”, vroeg ooit een lezer in reactie op een concertrecensie op deze site. Soms vraag ik mij dat ook af. Zoals ik mij ook afvraag waarom sommige muziek zoveel inspanning van de luisteraar mag eisen. Toch luister ik naar die aanvankelijk ondoorgrondelijke noten, het gepiep en geknars, de schelle boventonen die het ruggenmerg verstijven en je doen rillen over je hele lijf. Ik luister ernaar in de hoop dat zij mij uiteindelijk iets zullen zeggen. Een nieuw, een ander verhaal vertellen. Ik luister ernaar via de hoofdtelefoon, zo zacht mogelijk. Mijn vrouw wordt van elke ontsnappende schriele noot namelijk bloednerveus en zij is alles behalve een zeur.

Er zijn optredens die het prima met uitgelaten mensenmassa’s kunnen vinden. Waarbij het geen enkele probleem is dat je even met buurman praat of een bier gaat halen. Zulke concerten zijn als goede vrienden, ze nemen je zoals je bent. Breng je bekenden mee naar zo’n optreden, roepen zij na afloop enthousiast uit: “Goh, Ik wist niet dat jazz zo leuk kon zijn”. Andere concerten zijn als een prachtige maar sikkeneurige vrouw. Alles gebeurt op haar voorwaarden. Roep maar eens iets tijdens een Keith Jarrett concert en je snapt wat ik bedoel. Het laten voor wat het is? Nee, die afstandelijke schoonheid blijft intrigeren, je wilt haar beter leren kennen.

Bij zulke concerten zit er een klein groepje durfals dat zich zwijgend onderwerpt aan de muziek die geen tegenspraak duldt. Sommige fotografen rekenen het mij aan dat ik hen naar dergelijke concerten meesleep. Vrienden gaan al heel lang niet meer mee. Ik begrijp dat heel goed. Want ook al raakt de muziek je vol in hoofd en ziel; gezellig wordt het niet.