Monica Germino, Tim Brady, Tatiana Koleva

Electra
De vier vrouwen van het ‘Hollandse’ Electra (Monica Germino, Tatiana Koleva, Michaela Riener en Susanna Borsch) hebben hun wortels in verschillende landen. Hun grootste muzikale ontwikkeling echter hebben ze doorgemaakt in Nederland, waar het gezelschap nu woont. Electra is een veelzijdig ensemble. Hoewel improvisatie behoorlijk naar de achtergrond wordt gedrukt is hun spel verassend en boeiend. Marimbaspeler Koleva was fel in haar spel, door Bulgaarse opzwepende schreeuwpartijen. Melodieën kwamen vooral van de elektrische viool van Germino, gesteund door fluitiste Borsch. De overgave van de twee vrouwen was intens. Met een boze toon zetten zij hun performance weg. Een toon die Riener wist af te zwakken door fluisteringen en lieve kreetjes. De afgezaagde Hollywoodleus van Electra (‘four women, four nationalities and four instruments’) was bij lange na niet zo spannend als de muziek die ze ten gehore brachten.

Rosa Ensemble
Ook spannend was de andere Nederlandse band: Rosa Ensemble. Met liefst negen man, allen uitgedost in witte outfits, begonnen ze met het pretentieuze ‘Mad on rocks’. Zangeres Esther Mugambi vertelde met een indringende blik een verhaal zonder adem te halen. Opbouwende en narratieve patronen begeleidden haar. Het deed denken aan Sunrise van Zita Swoon of de praktijken van Cinematic Orchestra: ideale filmmuziek vanwege de sferische karaktertrekken. Rosa Ensemble weet een vredige glimlach teweeg te brengen, maar is tegelijkertijd verwarrend. Zo lieten de muzikanten plots hun instrument voor wat het was en holden zij naar de microfoons om in koor Mugambi vocaal te ondersteunen. Het stuk vond haar einde in een pianosolo die leek te verdwijnen in oneindigheid: als een sprookje dat eindeloos op verschillende manieren verteld kan worden.

   
Rosa Ensemble, Rosa Ensemble met Electra en Quasar

Quasar
De Canadese inbreng kwam van het blazerskwartet Quasar en de gitarist Tim Brady. Beiden boeiden mateloos. De gearrangeerde stukken van Quasar stonden bol van climaxen en schokkende geluiden. Met korte plopjes en vocale vindingrijke intermezzo’s werden technisch hoogstaande verhaallijnen onderbroken om vervolgens langzaam opgepakt te worden. Tussen instrumentale scheldkanonnades kwamen verontrustende stoomboten voorbij. Tonen reikten naar een hoogte die mensen met vingers in hun oren de zaal deed verlaten. De muziek van Quasar lijkt een potpourri die, zo leek het, publiek moet choqueren. Dit is absoluut niet het geval. De composities zitten natuurlijk en logisch in elkaar. Het kwartet bezit over een flinke dosis energie die wordt getransformeerd naar het publiek; het is een opgave om níet aandachtig te luisteren. Het vurige karakter van Quasar was ook bij landgenoot Tim Brady aanwezig. Hoewel hij verklaarde liever te spelen met zijn band Bradyworks (om financiële redenen niet haalbaar) had hij genoeg passie in zijn spel om de toehoorders te laten zwijgen. Brady’s meest veelzijdige stuk had de toepasselijke naam ‘go’. Veelal gebruikmakend van zijn looppedaal  zweepte hij zijn composities tot een totale chaos. Met flamenco-invloeden vertoonde hij tegelijkertijd gevoelig spel. Variatie troef.

Let’s move to Canada
De groepen waren individueel boeiender dan het laatste stuk, ‘Let’s move to Canada’, dat door alle ensembles samen werd gespeeld. De uitgesproken karakters moesten elk iets inleveren om tot één groepsgeluid te komen, waardoor de aansprekende kenmerken gedeeltelijk wegvielen. Het deed weinig af aan de avond en aan het uitwisselingsproject. De unieke kans voor de muzikanten en niet te vergeten het publiek om een kijkje te nemen in elkaars muziekcultuur leidde niet alleen tot vermaak, maar ook tot nieuwe inzichten.

• Rosa Ensemble website
• Electra website
• Tim Brady website
• Tatiana Koleva website - Monica Germino website