Eerste Utrecht Jazz Fest voorbeeldig gevarieerd CONCERTRECENSIE. Utrecht Jazz Fest, 1 t/m 3 maart in Tivoli, SJU Jazzpodium en Vredenburg
Vandaag deel 1 van 3 met: Kofi Anonymous, Soweto Kinch (1 maart) en Van Veenendaal/ Kneer/ Sun (2 maart)
beeld: Ger Koelemij
door: Mischa Andriessen
In plaats van het Sju Jazzfestival heeft de Domstad nu het Utrecht Jazz Fest. Vooruitlopend op de komst van het Muziekpaleis waarin het huidige Tivoli, Vredenburg en Sju Jazzpodium onderdak zullen vinden, is ervoor gekozen de drie podia alvast te laten samenwerken in dit jaarlijks festijn. Omdat Tivoli duidelijk op pop georiënteerd is, betekende dat bijna automatisch dat de programmering ook plaats moest bieden aan crossovers met populaire muziek. Van Nu-Soul via Swing naar Free Jazz, op de eerste editie van het UJF was het er allemaal.
Soweto Kinch, Kofi Anonymous, Albert van Veenendaal
Kofi Anonymous
Nu de concerten nog op verschillende locaties plaats vinden, is het de vraag of het publiek zich net zo wil laten uitdagen als de organisatie. Maar weinigen die op de openingsavond in Tivoli aanwezig waren, zag ik de dag erop in Vredenburg terug. De liefhebbers van verschillende genres kunnen op deze manier gemakkelijk in hun hokje blijven zitten. De programmeur kan wat dat aangaat hooguit een handje helpen, de brug tussen verschillende muziekstijlen wordt uiteindelijk door de musici geslagen. Of niet.
Kofi Anonymous
De keuze voor Kofi Anonymous als openingsact voor het UJF was wat ongelukkig. In de eerste plaats omdat de Amsterdamse groep niet optimaal uit de verf kwam. In de tweede plaats omdat de Nu-soul van het vijftal wel erg weinig raakvlakken met jazz heeft. De muziek van Kofi Anonymous doet mij het meest denken aan The Roots; een relaxte groove en een diepbruine stem die de composities voor het grootste deel moet dragen. Het soort muziek dat de groep speelt, komt echter alleen tot zijn recht als zij met veel precisie wordt uitgevoerd. Een lome beat verandert bij een inzet die ook maar een fractie verkeerd is namelijk heel simpel in een slome beat. Het was bovendien jammer dat de spil van de groep Rory Ronde (alias Kofi Anonymous) niet zo in vorm was. Zijn gitaarsolo’s klonken stroef en in de op zich fraaie vocale harmonieën wist hij soms net niet de juiste toon te pakken waardoor de samenzang met de zangeres en de bassist niet het beoogde effect kreeg. Door al die kleine onnauwkeurigheden werd het optreden tamelijk flets, ondanks de pittige solo’s die te toetsenist af en toe in petto had. Kofi Anonymous is een jonge groep die zeker nog zal groeien en waarschijnlijk nu al beter kan dan wat werd gebracht. Het was bovendien mooi om te zien en tekenend voor hun enthousiasme hoe aandachtig het vijftal vervolgens het optreden van Soweto Kinch in zich opnam.
Soweto Kinch
Soweto Kinch is de gedroomde act voor een organisatie die een avontuurlijke programmering voorstaat. Het gemak waarmee hij hiphop en jazz aaneensmeedt, blijft indrukwekkend. Eerlijk gezegd dacht ik na zijn show op Jazzbrugge vorig jaar en vooral na het beluisteren van zijn onlangs uitgebrachte cd “A life in the day of B19; tales from the tower block” dat de jonge Kinch de buzz rond zijn muziek nog niet helemaal waar kon maken. Hij wil zoveel vertellen dat bijvoorbeeld de genoemde cd gedeeltelijk aan overdaad ten onder gaat.
Altsaxofonist Soweto Kinch, gitarist Emmanuel Temowo
Toch is die gretigheid juist zijn grote kracht. Kinch streeft een soort 'gesamtkunstwerk' na waarin inmiddels ook films, animaties en publieksparticipatie zijn opgenomen. Dat zijn op zich weinig bijzondere bop en eveneens niet zo spectaculaire hiphop zo’n enerverende combinatie vormen, is een moeilijk te verklaren fenomeen, maar Kinch deed precies wat van hem werd verwacht; namelijk liefhebbers van verschillende genres voor zich winnen. Hij heeft een uitstekende band die vooral heel functioneel speelt en zelf heeft hij de tomeloze energie en ambitie om zijn muziek een succes te laten worden. Zijn raps zijn catchy, zijn solo’s op altsax explosief. Kinch beschikt over een groot acteertalent, maar komt door zijn enthousiasme toch authentiek over. Wat een echt goede act zo goed maakt, blijft altijd enigszins een mysterie. Bij Kinch is dat niet anders. De ingrediënten op zich lijken weinig opwindend, maar bij elkaar smaakt het fantastisch. In het geval van Soweto Kinch mag je de hype best geloven.
Van Veenendaal/ Kneer/ Sun
Het Sju Jazzfestival mag dan een nieuwe naam hebben en ten dele van formule zijn veranderd, veel is bij het oude gebleven. De compositieopdracht die de VPRO ieder jaar uitschreef, is komen te vervallen, maar wel stond er weer een groep met een duidelijk Utrechtse connectie op het programma. Pianist Albert van Veenendaal is een geboren Utrechter en de Duitse bassist Meinrad Kneer zeer actief in de Utrechtse scene, maar gelukkig bleek hun achtergrond niet de voornaamste reden om hen de concertreeks in Vredenburg te laten openen.
Albert van Veenendaal, Meinrad Kneer, Yonga Sun
Het trio Van Veenendaal/Kneer/Sun ging op sympathiek onverschrokken wijze het traditionele pianotriogenre te lijf en kwam behoorlijk goed uit de strijd. De groep heeft met Van Veenendaal en Sun twee speelse, fantasievolle muzikanten in huis en met Kneer de ideale lijm. De aangenaam laconieke Van Veenendaal en de energieke Sun vullen elkaar heel fraai aan. Het goed verzorgde spel van Kneer bindt hun ideeënstroom samen en houdt haar daarmee voor zowel de band als het publiek overzichtelijk. De avontuurlijke, eclectische benadering van het trio werkt aanstekelijk al is de inventiviteit soms zo overdadig dat de muziek te druk en afwisselend wordt, waardoor de aandacht nu en dan even verslapt. Paradoxaal genoeg waren de passages waarin ogenschijnlijk het minste gebeurde het spannendst. Vooral een aantal door Kneer geschreven stukken die tegen het einde van de set werden gespeeld, maakten veel indruk.
Het kan aan het zaalgeluid hebben gelegen, maar vooral in de langzamere composities vond het trio haar optimale balans. In het up-tempo werk drukte de magnifieke drums van Sun het spel van Van Veenendaal soms onterecht naar de achtergrond. De groep heeft humor en een gezond gebrek aan respect voor de traditie zonder in studieus sloopwerk te vervallen. De manier waarop de piano met repeterende patronen een ritme-instrument werd en de bas de belangrijkste melodieën speelde, deed in de verte aan de beste nummers van EST denken. In elk geval wist het drietal in die tragere nummers de spanning het beste vast te houden. De drukkere stukken van Van Veenendaal/Kneer/Sun waren dan misschien soms wat langdradig, door hun spelvreugde en fantasievolle aanpak heeft het trio wel degelijk een grote impact en bleek het een van de betere bands op dit eerste Utrecht Jazz Fest.
© Jazzenzo 2010