Voor Marc Ribot is niets te gek CONVERTRECENSIE. MuziekPodium Zeeland, ’t Schuttershof, Middelburg, Marc Ribot’s Ceramic Dog Trio, 12 maart 2007
beeld: Hans Reitzema
door: Koen Graat
Van de gitarist van John Zorn valt te verwachten dat hij zich niet in een hokje laat stoppen. Met zijn Ceramic Dog Trio trok Marc Ribot de afwisseling van stijlen door tot in het extreme, waardoor het publiek in ’t Schuttershof in Middelburg van de ene in de andere verbazing viel. De hoekige, rauwe gitaarsolo’s van Ribot liepen als een rode draad door het optreden
Marc Ribot
Niets vermoedende liefhebbers die voor een swingend mopje waren gekomen, zullen van hun stoel zijn gevallen. Was het niet van verbazing, dan wel door het snoeiharde volume waarmee het trio van Ribot speelt. Met Chess Smith op drums en Shazad Ismailly op bas heeft Ribot twee jonge muzikanten om zich heen die hem moeiteloos volgen in de afwisseling van stijlen en de energie-uitbarstingen op het podium. Overigens is het woord trio niet helemaal op zijn plaats bij deze groep. ‘Bassist’ Ismailly presteerde het tijdens een aantal nummers om met zijn linkerhand te bassen en met rechts toetsen te spelen.
De jarenlange samenwerking van Ribot met Tom Waits was vooral in het begin van het optreden goed te horen. Bij de stevige bluesriffs ontbrak eigenlijk alleen de schorre stem van de meester zelf. Vervolgens ging het concert alle kanten op. Drum ’n bass, collectieve improvisaties, singsongwriter, discobeats en britpop. Niets was te gek. De laatste stukken van Ceramic Dog Trio waren nog het beste te omschrijven als gitaar-noise. Bindmiddel tussen al die verschillende stijlen was het opzwepende, intense spel van Ribot. Daardoor klonk niets geforceerd. Getuige de massale roep om een toegift, leek ook het publiek in Middelburg het allemaal prachtig te vinden.
Vanavond, 14 maart, speelt Marc Ribot’s Ceramic Dog Trio in het Bimhuis in Amsterdam.
© Jazzenzo 2010