Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Zangeres Lils Mackintosh komt te laat op gang

CONCERTRECENSIE. Zaal van der Hooft, Zevenbergen, Lils Mackintosh en de Beets Brothers, 1 april 2007
door: Koen Graat

Voor het laatste concert van het vijftiende seizoen nodigde de Stichting Jazz Zevenbergen zangeres Lils Mackintosh uit. Een vreemde keuze is dat niet, want Edison-winnares Mackintosh gaf al eerder een succesvol concert in Zevenbergen en geldt als een topzangeres in de Nederlandse jazz. Toch wist ze haar reputatie in Zaal van der Hooft niet helemaal waar te maken. Daarvoor was er te weinig chemie tussen de zangeres en de Beets Brothers, de groep die haar voor deze gelegenheid begeleidde.

Dat Mackintosh kan zingen staat verder buiten kijf. In tegenstelling tot veel hedendaagse zangeressen valt ze haar publiek niet lastig met zoetsappige parodieën op jazz. Haar manier van zingen leverde haar zelfs de pretentieuze bijnaam ‘de Europese Billie Holiday’ op. Maar waar Holiday beroemd werd door het gevoel dat ze in haar muziek legde, zong Mackintosh gisteren vooral op de automatische piloot. Daardoor oogde het optreden van de zangeres vaak gemakzuchtig. Mackintosh improviseerde nauwelijks, zong haar thema’s en liet vervolgens de band voor het echte vuurwerk zorgen.

Dat laatste is overigens prima aan de Beets Brothers besteed, want de groep bestaande uit de broers Marius, Alexander, Peter en niet-broer Gijs Dijkhuizen op drums, doet waar ze al jaren goed in is: keihard swingen. Het is alsof alle vernieuwingen in de jazz van de laatste vijftig jaar aan het kwartet voorbij zijn gegaan. Dat is in dit geval zeker geen kritiek, want de Beets Brothers zijn meesters in de vertolking van de traditionele swing, die mix van jazz en blues waarbij het onmogelijk is stil te zitten. Hoogtepunten waren de energieke pianosolo’s van Peter Beets.

Het gebrek aan muzikale interactie tussen Mackintosh en de band was een gemiste kans, want juist de Beets Brothers zijn in staat om weinig originele nummers als Blue Moon en Night and Day nog te laten spetteren. Pas tegen het einde van het concert leek ook Mackintosh dit door te hebben en ontstond er toch nog zoiets als een onderlinge chemie. Heel even zag het publiek in Zevenbergen dat de samenwerking tussen Lils Mackintosh en de Beets Brothers in potentie geweldige jazz kan opleveren.


© Jazzenzo 2010