Kracht van Quadrant Extended ligt in composities CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Quadrant Extended, 9 april 2007
beeld: Ger Koelemij
door: Tim Sprangers
‘Mijn muziek is gebaseerd op de zucht naar vrijheid’ zei Eric van der Westen ooit in een interview. Hij is wars van de nette jazz die zich vastklemt aan conventionele patronen en zijn ogen sluit voor invloeden vanuit andere genres. Van der Westens Quadrant Extended gaf in het Bimhuis een cd-presentatie (The World Over) en vertaalde bovenstaand idee in muzikale noten.
Monica Akihary en Kristina Fuchs, Eric van der Westen, Mete Erker, Benjamin Herman, Angelo Verploegen, Hans Sparla
Quadrant Extended bestaat uit vier blazers (Benjamin Herman, Mete Erker, Angelo Verploegen en Hans Sparla), twee zangeressen (Monica Akihary en Kristina Fuchs), gitarist Aron Raams, drummer Thorsten Grau, toetsenist Jeroen van Vliet, electronicus Hans Timmermans en natuurlijk Eric van der Westen zelf op de bas. Het voordeel van een grote samenstelling als deze is dat interacties niet beperkt zijn tot twee of drie instrumenten, maar dat hele groepen met elkaar kunnen converseren. Een extra dimensie gaf de band geregeld aan deze mogelijkheid door de vermenging van stijlen, melodieën en tempi. Als Timmermans een doffe hiphopbeat inzette en Grau deze drummend opvulde, kwam er een antwoord via funky basrifjes en vrolijk gearrangeerde tonen van de blazerssectie. Ondertussen was Van Vliet op zijn fender rhodes op een prettig houterige manier aan het swingen waar Raams op anticipeerde met vette blueslicks. De zwoele zanglijnen tenslotte, versmolten het geheel.
Met een interessante filosofie kom je echter nergens. De kracht van Quadrant Extended zit in de imposante structurele eigenschappen van de composities. Zorgvuldig, maar toch gewaagd opgebouwd, bevat elk stuk voldoende climaxen of andere interessante aspecten die de spanning staande houden. De solo’s werden op de juiste momenten ingezet, individuele geluiden vervloeiden op subtiele wijze en verrassingselementen in toonhoogten of afwijkende melodieën hielden het geheel levendig. Ook individuele uitspattingen van onder andere een vlammende Jeroen van Vliet of een scheurende Aron Raams maakten het optreden nimmer gezapig.
Jammer was wel de zicht- en hoorbare onwennigheid van elke muzikant. Eric van der Westen is een groot leider en geweldige componist, maar met een enkele keer repeteren kun je hier niet volledig op leunen. Vragende blikken, te laat inzetten en zoeken naar het juiste volume binnen het groepsgeluid zijn taferelen die eigenlijk niet mogen voorkomen tijden een cd-presentatie in het Bimhuis. Het zij de musici echter vergeven. Passie en bezieling kenmerkten naast de kracht van de composities, het geluid van Quadrant Extended.
© Jazzenzo 2010