Toch is dat laatste ervan gekomen en ligt nu vast op deze cd ’Low tide’. Gelukkig maar, want zoals Ineke van Doorn in het cd-boekje zelf zegt: hier is sprake van een jazzrecital, een muziekvorm die je niet zo vaak tegenkomt. Teruggrijpend op jazz uit de jaren veertig, zestig en zeventig plus wat moderner werk komen vergeten stukken voorbij van onder andere Kenny Wheeler, Ella Fitzgerald en Chick Corea, maar ook van Miles Davis en Jeroen van Vliet en Ineke van Doorn zelf. De laatste schreef bij sommige stukken teksten. En het resultaat? Intensief  gezongen vocale jazz, verpakt in dicht op de huid zittende pianoklanken. Muziek waar je vanzelf bij onderuit zakt en die je noodzaakt tot luisteren. Zoals altijd bij Ineke van Doorn zijn de teksten belangrijk. En bij Jeroen van Vliet: zijn beeldende, aftastende stijl van spelen imponeerde toen al. Om tot voorgaande constateringen te komen, moet je de muziek wel terugplaatsen in de tijd. Want in de zes jaar die sindsdien voorbij zijn gegaan, hebben zowel Ineke van Doorn als Jeroen van Vliet een positieve evolutie ondergaan. Zou je deze ‘Low tide’ daarom beoordelen naar de kwaliteiten die beiden nú bezitten, dan was de eindconclusie natuurlijk anders. Jeroen van Vliets spel is vooral in de breedte geëvolueerd, terwijl de stem van Ineke van Doorn veel meer uitdrukkingskracht en flexibiliteit heeft ontwikkeld.