Trummer lijkt lak te hebben aan conventies. Niet omdat wat zij doet zo bijzonder origineel is, maar juist omdat zij daarover helemaal niet lijkt te bekommeren. Haar opmerkelijk melodieuze composities zijn wars van pretenties. Trummer probeert niet haar technische kunnen te etaleren, maar probeert de melodieën van haar composities op een speelse manier uit te diepen. De combinatie van een wat dromerige lyriek met opgewekte ritmes doet in de verte aan iemand als Nathalie Loriers of de jonge Keith Jarrett denken. Trummer heeft zo’n goed oor voor sprankelende en swingende melodieën dat haar spel daardoor vreemd genoeg bijna onorthodox voorkomt. Zij wordt bijgestaan door een soepele ritmesectie en op twee nummers door een mooi ingetogen spelende saxofonist. Zoals echte schoonheid diep van binnen zit, zo is “Nach Norden” een plaat die zonder maniertjes of showerige protserigheid imponeert.