De nadruk die hij in zijn teksten op het ruige straatleven legt, staat in schril contrast met zijn gedegen educatie en smaakvolle benadering van zowel hiphop als jazz. Zeer waarschijnlijk is dit de dagelijkse realiteit voor hem als talentvol muzikant wonend in een achterstandsbuurt. Als fictioneel gegeven voor deze concept dubbel-cd is het echter wat mager en komt de mix van beide genres soms iets te gewild voor. Hoewel de cd door de vele intermezzo’s  op den duur wat langdradig wordt, bevestigt “A life in the day…” wel degelijk Kinch’ bijzondere talent. Van “Love Gamble” weet hij door een barok aandoend gitaarloopje een nummer te maken dat dagen in je hoofd blijft hangen, terwijl de blazerssectie van “Ridez” een even hip als hartroerend nummer maakt. Dat niet alle stukken op deze cd goud zijn, komt ten dele omdat Kinch de talenten van zijn bandgenoten niet optimaal inzet. Vooral zijn buddies uit Jazz Jamaica; de blazers Wilson, Baptiste en Brown komen er wat bekaaid vanaf. Op de cd neigt Kinch meer naar hiphop, live meer naar jazz. In februari en maart komt Kinch voor een aantal optredens naar Nederland, onder meer het Utrecht Jazz Festival. Hoewel er op “A life in the day…” nog wel het een en ander aan te merken valt, is Kinch live vanwege zijn podiumpersoonlijkheid en de op de plaat achterwege gebleven furieuze solo’s, beslist een aanrader.