Op “L’imparfait des langues” brengt hij die uitersten overtuigend bij elkaar. Samen met een groep jonge, Franse musici haalt hij het onderste uit de kan wat betreft zijn twee sterkte punten: sfeer en pakkende, vrije improvisatie. Sclavis en de zijnen nemen nooit de makkelijkste weg, maar kiezen ook niet per se de moeilijkste. Door de grote diversiteit blijft de cd van begin tot einde verrassend  De exotische notenregen van gitarist Delpierre gaat in een handomdraai over in een stevig rockende riff, een subtiel klarinetloopje wordt meteen gevolgd door een gierende saxsolo. Ondanks alle diversiteit klinkt de plaat toch als een geheel.

Het achterliggende concept van de feilbaarheid van de taal schemert in alle composities net genoeg door om een rode draad genoemd te mogen worden, maar is nergens te nadrukkelijk aanwezig. De muziek swingt en wringt. Zij is niet eenvoudig, maar door de enorme spontaniteit en het grote vakmanschap blijf je moeiteloos bij de les. Sclavis betreedt op “L’imparfait des langues” zoals steeds in zijn carrière nieuwe paden. Twee dingen zijn gelukkig onveranderd gebleven; de prachtige productie die elke ECM plaat kenmerkt en Sclavis’ weergaloos meeslepende spel.