Deze ‘Spirits Alike’ getuigt ervan. Het is muziek die je nederig het hoofd doet buigen, die je naar adem laat snakken vanwege het ongekende vakmanschap, maar ook vanwege de schijnbare eenvoud waarmee het mooist denkbare groepsconcept wordt uitgespreid. Van de oude bezetting – met onder andere Lester Bowie, Arthur Blythe en Don Moye – zijn alleen Cecil McBee en Chico Freeman nog over. De muziek heeft door de komst van nieuwe groepsleden niets geleden. Integendeel, door een ander instrumentarium klinkt uiteraard nieuwe muziek, maar de gedrevenheid, de volwassen klankrijkdom en de doorwrochte improvisaties zijn er nog altijd. Voeg daarbij de prachtige melodische en harmonische passages, geworteld in de ruim een eeuw oude Afro-Amerikaanse traditie en je hebt een muzikaal document in handen dat de geschiedenis van jazz in al zijn geledingen weerspiegelt.