13 Jul '10 -Chick Corea indrukwekkend, Toots Thielemans steelt de show
GENT JAZZ FESTIVAL, Bijlokesite, Gent, 9 & 10 juli 2010
beeld: Jos L. Knaepen
door: Georges Tonla Briquet
Zowel de jongeren als de gevestigde waarden zorgden op dag drie en vier van het jazzluik van Gent Jazz Festival voor opmerkelijke momenten.
Chick Corea, Toots Thielemans en Hiromi zorgden voor muzikaal vuurwerk tijdens Gent Jazz Festival 2010.
Tijdens het Gent Jazz Festival krijgt de jongere jazzgeneratie ook aandacht. Naast de wedstrijd Jong Jazztalent Gent is er op het affiche tevens plaats voor aanstormend talent. Minpuntje is dat deze groepen vaak als opener fungeren. Een hele uitdaging want meestal is de opkomst dan nog aan de lage kant.
Ondanks deze hindernissen maakte de Christian Mendoza Group een sterke indruk. Niet toevallig won deze groep vorig jaar de Europese wedstrijd Tremplin Jazz in Avignon, wat hen de kans geeft in Frankrijk een plaat op te nemen deze zomer. Pianist Mendoza koos met Ben Sluijs (altsaxofoon, fluit), Joachim Badenhorst (klarinet, tenorsaxofoon), Brice Soniano (bas) en Teun Verbruggen (drums) voor medemuzikanten die graag buiten de lijntjes kleuren. Stuk voor stuk maken zij deel uit van de meest diverse formaties met telkens een constante en gedurfde zoektocht naar vernieuwing en een eigen taal. Bij deze groep is dat niet anders. Het kwintet etaleerde een duidelijke drang naar avontuur door heel open structuren, waaronder een reeks canonstudies, als basismateriaal te nemen. Het werd een uur lang (improviserend) sfeer scheppen aan de rand van jazz, klassiek, free en hedendaags. Een zeer organische luisterbeleving.
Christian Mendoza. Het trio van de talentvolle pianist Vijay Iyer.
Pianist nummer twee van de avond was Vijay Iyer in gezelschap van de hardwerkende bassist Stephen Crump en drummer Marcus Gilmore, de kleinzoon van Roy Haynes. Iyer bezit alle troeven om internationaal op grote schaal door te breken. Net als Jason Moran verwerkt hij een aantal popnummers in zijn repertoire. Bij Iyer waren dit voor de gelegenheid ‘Big Brother’ van Stevie Wonder en ‘Human Nature’ van Michael Jackson - dat ook op de playlist van Miles Davis stond. De combinatie van dit alles leverde een aangenaam swingend concert op met hippe climaxopbouwen aan de hand van repetitieve notenclusters. Door de link met Andew Hill via diens ‘Smoke Stack’ palmde Iyer zowel de oudere generatie als de jongere lichting in die fan is van de pianotrio’s The Bad Plus en EST.
Knaller
Festivalknaller van de eerste vier dagen was de Chick Corea Freedom Band. De ondertussen zeventigjarige Corea kent al lang het klappen van de zweep. Corea liet zich omringen door Kenny Garrett, Christian McBride en Roy Haynes waardoor er sprake was van een heuse superband. Ze werden aangekondigd als Corea’s groep maar de pianist liet zijn drie medemuzikanten de show stelen. Garrett blies de longen uit zijn lijf bij haast ondraaglijk hoge zomertemperaturen. McBride illustreerde de onuitputtelijke melodische eigenschappen van de contrabas, maar het was vooral de vijfentachtigjarige Roy Haynes die niet te stoppen was. Zijn energie en inzet grenst aan het ongelooflijke. Er werd afgesloten met James Browns ‘Sexmachine’ dat uitmondde in een uit de hand gelopen jamsessie waarbij onder andere ook Hiromi, Vijay Iyer en Marcus Gilmore mee op het podium stonden. Muzikanten wisselden daarbij constant van instrument. Een uitbundig bewijs dat jazz en kwaliteitsvol entertainment niet noodzakelijk tegengestelden moeten zijn.
De Chick Corea Freedom Band (m) met saxofonist Kenny Garrtett (l). Bassist Stanley Clarke met op de achtergrond Hiromi.
In het verlengde hiervan was er een dag later de Stanley Clarke Band met naast de legendarische bassist de jonge Israëlische toetsenist Ruslan Sirota, de al even jeugdige drummer Ronald Bruner Jr en de constant op en neer wippende Hiromi achter de piano. Dit is ook de groep die te horen is op de nieuwste cd van Stanley Clarke. Dit titelloze album klinkt overwegend rustig, zij het met de nodige funkaccenten. Op de hoes staat Clarke strak in het pak. Kortom, alles wat je verwacht van iemand die een gegoed clubpubliek wil plezieren. Niets van dit alles in Gent. Clarke verscheen in zwart T-shirt en dito jeans met sportschoenen. Ontspannen en constant met een glimlach op het gelaat.
Virtuozen
Gedurende anderhalf uur werd het publiek vergast op muzikaal vuurwerk. Iedere muzikant kreeg uitgebreid ruimte voor solo’s. Dit kwartet straalde de energie uit van een beginnend groepje dat nog alles moet bewijzen. Clarke leefde zich volledig uit op zowel de elektrische als op de akoestische bas. Hiromi zat de avond voordien nog even naast Chick Corea aan de vleugel en mocht nu in zijn sporen treden via diens ‘No Mystery’, meteen de gelegenheid voor een frisse terugblik op het Return To Forever-tijdperk. Virtuositeit alom maar ingekapseld in een gestroomlijnd geheel. Met een knipoog naar Charlie Parker en een gezonde portie jaren zeventig-fusion was dit in de eerste plaats heel hedendaagse jazzfunk, gebracht door vier virtuozen.
De jonge gitarist Julian Lage. Het trio van Toots Thielemans met Kenny Werner en Oscar Castro- Neves. De Japanse toetseniste Hiromi.
Het contrast kon daarna niet groter zijn met Toots Thielemans, die voor de gelegenheid begeleid werd door Kenny Werner en Oscar Castro-Neves. Drie meesters van de beperking die een hartverwarmend concert speelden met rechtstreekse links naar Gershwin, Sinatra, Jobim, Chaplin en Bill Evans. De lange uithalen zijn er niet meer bij voor Toots maar hij bleef alert over heel de lijn, mede dankzij Kenny Werner die de grootmeester perfect aanvulde en ondersteunde. Castro-Neves leverde de authentieke Braziliaanse inkleuringen. De man was er indertijd bij toen Jobim de wereld liet kennismaken met bossa. Terecht een staande ovatie zowel bij de aanvang als bij de afsluiting van het concert.
Eerder die dag speelde nog de tweeëntwintigjarige gitarist Julian Lage. De combinatie met octopus-percussionist Tupac Mantilla deed vooral denken aan Rodrigo y Gabriela. Een zelfde vurige impact met de mengeling van Andalusische invloeden en latinrock. Gelukkig waren er ook meer originele momenten waaronder het intieme duet van Lage met bassist Jorge Roeder. Zeer genietbaar was de passage toen saxofonist Dan Blake de melodica bespeelde. Als deze muzikanten hun jeugdig enthousiasme nog wat leren doseren, zullen we nog veel van hen horen.
Vanaf donderdag 15 juli zet het Gent Jazz Festival zich schrap voor het tweede luik waarin wereldmuziek en pop de toon aangeven. Absolute aanrader wordt de avond met Mariza en Gilberto Gil op het affiche.
Gent Jazz Festival:
7 en 8 juli 2010: Vernieuwing en hedendaagse popjazz siert warm Gent Jazz Festival (recensie)