05 Jun '10 -Simin Tander op niveau waarop álles kan
CONCERTRECENSIE. Trio Tander, Vloeimans en Van Vliet; SIMIN, kwartet Simin Tander. Tilburg, Paradox, 4 juni
beeld: Stef Mennens
door: Rinus van der Heijden
We hadden al Rita Reys, Soesja Citroen, Ineke van Doorn, Greetje Bijma, Fay Claassen, Kristina Fuchs en Masha Bijlsma. Nu is er Simin Tander. Om te zeggen dat zij alle kwaliteiten van de grande dames van het Nederlandse jazzvocalistenmilieu in zich verenigt, gaat te ver. Maar dat zij van ieder van hen iets heeft opgepikt, is zeker. Simin Tander is een regelrechte verrijking voor de Nederlandse jazzzang, niet eens zozeer door haar repertoire, dan wel door de volstrekt unieke beheersing van haar stem en de ongekende rijkdom en zeggingskracht die zij er mee neerlegt.
Simin Tander imponeerde in een uitverkocht Paradox met Eric Vloeimans en Jeroen van Vliet.
In een paar jaar tijd is Simin Tander op een niveau gekomen waarop zij álles kan. Ze is zelfverzekerd, trefzeker, fantasierijk en altijd verrassend. Het is niet alleen de lenigheid van haar stem die imponeert, maar vooral de wijze waarop zij die stem ‘bedient’. In muziekpodium Paradox gaf zij daar in twee sets een doorlopende demonstratie van. Hoewel de twee uitvoeringen van een hoog niveau waren, sprong het trio-optreden met pianist Jeroen van Vliet en trompettist Eric Vloeimans er torenhoog boven uit. Het was bijna griezelig om mee te maken, hoe tot in uiterste perfectie doorgevoerde musiceerdrift een volstrekt samengaan van stem, trompet en piano mogelijk maakt.
De samenwerking tussen de drie musici is intens en daarmee worden ongelooflijke resultaten behaald. Als de stem van Simin Tander een vrijage aangaat met de trompet van Eric Vloeimans, treden beiden in elkaars discipline: de trompet komt op het terrein van de menselijke stem, terwijl het stemgeluid van Simin Tander schijnbaar achteloos aansluit bij de diffuse trompetklanken van Eric Vloeimans. Met dank aan beider onwaarschijnlijk aandoende timing. In het eerste stuk van het trioconcert, een compositie van Al Jarreau, vergleed de trompet van zacht naar fel, terwijl Simin Tanders stem daar nauwelijks hoorbare, ragfijne lijnen onderdoor borduurde.
Op zulke momenten bleek ook de kracht van Jeroen van Vliet. Hij betoonde zich meermalen de pianospelende wandelaar uit de liederencyclus ‘Die Winterreise’ van Schubert, die waar de liefde krimpt en groeit, voortdurend het marstempo aangeeft. En hoe mooi was Jeroen van Vliets intro in het nieuwe stuk ‘Mine Own King And I’ – oud-Engels, verduidelijkte Eric Vloeimans – waarin hij de pianosnaren met de vingers plukkend, het geluid van een spinet meegaf.
In deze set vertolkte Simin Tander voornamelijk werk van haar medemusici. Als zij alleen in het licht stond, toonde zich haar enorm gegroeide persoonlijkheid. Plooibaar als zijde gaf zij haar deel aan het groepsspel.
Na de pauze trad de zangeres aan met haar eigen kwartet. Wederom met Jeroen van Vliet op piano en synthesizer en verder met Cord Heineking op contrabas en Etienne Nillesen op slagwerk. Simin Tander bracht hier vooral nieuw werk, dat op een cd verschijnt die eind dit jaar uitkomt. Het is niet zeker of de deelname van Eric Vloeimans in een paar stukken toevallig was of was afgesproken, maar hoe het ook zij, het is vooral de samenwerking tussen deze twee musici die tot adembenemende resultaten leidt.
Verrassend was Eric Vloeimans in een van de composities, toen hij de etherische klankvelden die zijn spel zo vaak kenmerken, liet voor wat ze waren en zichzelf ontketende. Simin Tander en contrabassist Cord Heineking zongen onder het trompetspel door een eenvoudige ritmische melodielijn, terwijl slagwerk en piano ook hun eigen gang gingen. Daardoor werd dit stuk één groot contrapunt!
Imponerend was ook hier hoe gewiekst Simin Tander gebruik maakt van de microfoon. Als zij met haar stem andere instrumenten begeleidt, zweeft de micro ergens tussen borst en mond. Schijnbaar achteloos prevelt ze dan iets, maar die klanken worden wel heel functioneel in het geheel opgenomen. En hoezeer ze haar stem buiten de geijkte kanalen tilt, bleek aan het einde van het concert. In een compositie met synthesizerbegeleiding van Jeroen van Vliet en gevoelige trompetpennestreken van Eric Vloeimans, ‘zong-zegde’ Simin Tander haar verhaal. Om in het volgende stuk ‘Gallery of Remembrance’ met een lage alt te putten uit de Latijnse traditie, er een lange stemimprovisatie in te schuiven en Jeroen van Vliet aan te sporen de muziek weer in ritmische banen te trekken.
Een knallend einde aan een niet aflatend exposé van puur vakmanschap.
Simin! Wat een mooie recensie, ik ben zo benieuwd naar de CD!
koen - 06 Juni '10 - 18:31
http://www.youtube.com/profile?user=mich..
Als jullie meer willen zien van Simin neem dan eens een kijkje op bovenstaand kanaal. Ik wens iedereen veel jazz en kijkplezier.
Michel Holla.
Michel Holla () - 11 Juni '10 - 13:49