06 Mei '10 -Legendarische slagwerker Roy Haynes nog steeds expressief
CONCERTRECENSIE. Roy Haynes, Bimhuis Amsterdam, 2 mei 2010
beeld: Frans Goddijn
door: Jan Jasper Tamboer
Het publiek dat op het concert van Roy Haynes is afgekomen, kent de mores van dit jazzhuis. Ruim een half uur voor aanvang is er al geen onbenutte zitplaats meer te bekennen. Laat komen in een redelijk tot goed gevuld Bimhuis betekent immers: staan. En de slagwerker zelf? Hij laat gerust op zich wachten, wat zou hij zich nog druk maken op zijn 85-ste?
Slagwerker Roy Haynes met pianist Martin Bejerano en saxofonist Jaleel Shaw in het Bimhuis.
Eerst is er stilte. Dan speelt de bassist een korte solo, daarna de pianist en tenslotte de saxofonist. Weer stilte. Haynes tikt een paar keer tegen de randen van de bekkens en dan gaat het concert los. In gestaag tempo volgen veel bebopnummers elkaar op, vaak afgewisseld met uitgesponnen ballads, die niet altijd boeien. Een repertoire dat voor een groot deel uit langzame nummers bestaat, moet wel regelmatig prikkels en impulsen bevatten om interessant te blijven. Die zijn er in te geringe mate.
De setlijst bestaat voor een groot deel uit standaards, veelal in de vorm van eigenzinnige interpretaties. 'Summertime' krijgt een redelijk snelle en luchtige uitvoering, 'Crying in the Chapel' is haast onherkenbaar geworden en 'Straight, No Chaser', waarbij het wel direct duidelijk is om welk nummer het gaat, is aanleiding voor de band om alles te geven in het finale nummer. Het is een van de weinige stukken met vuurwerk.
Alles wat Haynes doet kan op bijval van het publiek rekenen. Het houdt hem voortdurend nauwlettend in de gaten. Een plotselinge roffel op de snaredrum, subtiele tikken op de randen van de bekkens (een handelsmerk), maar ook een enkel handgebaar of het optrekken van een wenkbrauw zijn aanleiding voor geklap en geschreeuw. De mensen vinden het allemaal prachtig. Haynes zelf niet in het minst.
David Wong, Martin Bejerano, Jaleel Shaw, Roy Haynes.
De drummer loopt nog altijd vrolijk rond zonder enig hulpmiddel en zit nog steeds als een vorst achter zijn slagwerk. Oké, het klinkt allemaal niet zo strak meer, toch is zijn geest en vooral ook expressiviteit niet aangetast. De automatismen zijn een weinig versleten, maar het fundament is stevig. Als hij halverwege de avond eindelijk een eerste solo neemt, is de zaal in extase.
Haynes omringt zich met jonge muzikanten, zou dat het geheim zijn? Zij vormen tezamen de Fountain Of Youth Band. Pianist Martin Bejerano toont zich een gevoelig en virtuoos speler, maar zijn notenkeuze blinkt niet uit door gedurfdheid. Dat geldt ook de andere bandleden. Jaleel Shaw op saxen speelt vloeiende lijnen, vooral zijn uitingen op sopraansax zijn aangenaam; hij krijgt er een helder en zuiver geluid uit, waar anderen op het instrument vaak hard en scherp klinken. Bassist David Wong is soepel en alert in zijn spel, en vooral degelijk. Wat betreft soleerwerk komt hij er bekaaid vanaf.
Haynes heeft de hele avond geen woord gezegd, geen 'thank you' kon er vanaf. Uiteindelijk doorbreekt hij zijn zwijgen overtuigend en met veel humor, waarbij hij het publiek volop betrekt. 'We make ourselves happy, and you too, I hope', daar komt het zo'n beetje op neer. Na het afrondende nummer volgt een staande ovatie. Voor liefhebbers van traditionele jazz was dit een schitterende avond, zo'n oude man zo te zien genieten en te zien delen met zijn publiek, ja, dat vindt toch iederéén prachtig
Summertime, Crying in The Chapel, Straight No Chaser? Ik weet niet welk concert van Roy Haynes uw recensent heeft bijgewoond. Op de bewuste avond zijn deze stukken in ieder geval niet gespeeld. Wat betreft repertoire kennis dus even terug naar het klaslokaal. Welke stukken er wel gespeeld zijn:
1, Bud Powell (Chick Corea)
2, In Your Own Sweet Way (Dave Brubeck)
3. Sweet Song (Gary Burton)
4. Question & Answer (Pat Metheny)
5, I Can't Get Started (Vernon Duke)
6, Green Chimmeys (Monk)
Met her en der het Haynes theme True Or False er tussendoor.
Maarten - 07 Mei '10 - 13:20