Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Hugh Hopper & Yumi Hara Cawkwell. HUMI - Dune

CD-RECENSIE

Hugh Hopper & Yumi Hara Cawkwell. HUMI - Dune
bezetting: Hugh Hopper, basgitaar, loops, elektronica; Yumi Hara Cawkwell, stem, keyboards, percussie
opgenomen: 19 september 2007, 27 februari 2008
release: 2008
label: MoonJune Records
tracks: 10
tijd: 64.45 
websites: www.hugh-hopper.com - www.yumiharacawkwell.co.uk
myspace: www.myspace.com/humimyspace
door: Jan Jasper Tamboer

Het verhaal gaat dat Hugh Hopper op het punt stond zijn basgitaar te verkopen toen hij gevraagd werd voor de Britse progressieve rockband Soft Machine. Gelukkig kwam hij van zijn voornemen terug en verenigde hij zich met de band, die zich mede dankzij hem ontwikkelde richting jazz. Hopper is geen bassist die zich onopvallend en louter dienstbaar opstelt. Hij toont durf. Dat geldt beslist ook voor zijn recente samenwerking met de Japanse Yumi Hara Cawkwell.

Het was liefde op het eerste gezicht toen de twee elkaar ontmoetten, nog maar ruim een jaar geleden. Ze besloten onmiddellijk tot een gezamenlijk project. Het resultaat, de cd ‘Dune’, bevat programmatische muziek, waarbij de nummers iets uitbeelden, een gevoel zoals hoop en geluk, of een natuurbeleving. Zoekend en tastend improviseren Hopper en Cawkwell een weg via duinlandschappen, door uitgestrekte bossen en langs betoverende sneeuwhellingen. De luisteraar heeft misschien zijn eigen associaties, maar beeldend is deze muziek zonder meer.

Cawkwell geeft klank met haar stem, denk niet aan scat, eerder zingt ze lang uitgesponnen galmende tonen. In het traditionele nummer ‘Seki no Gohonmatsu’ heeft ze wél tekst, daar zingt ze Japans. Als haar geluid in volume toeneemt krijgt het een braampje, dit klinkt bepaald minder fraai.

Luisteren naar deze muziek kan een therapeutische werking hebben. Cawkwell is dan ook opgeleid en jarenlang actief geweest als psychiater voordat zij in Londen compositie en piano ging studeren. De klanken op dit album hebben zeker ziel en hoewel deze plaat verschillende stemmingen weergeeft, is er toch eenheid in sfeer. De musici scheppen steeds ruimte en lucht. Een verrijking van beider repertoire.


© Jazzenzo 2010